بكر ( 4225 ) : دوشيزه ؛ شعر بكر : شعرى كه ديگرى چون آن نسروده باشد .
پاى ( آواز پا رساندن ) ( 3560 ) : اصطلاح نظامى .
پركاله / پرگاله ( 1299 ) : وصله ، پينه ، پاره .
پيشه كردن ( 1923 ) : حرفهء خود ساختن ، ملازم آن شدن .
تابدان ( 3854 ) : روزنى است كه در عمارت و براى آمدن روشنى آفتاب گذارند .
تتق ( 2552 ) : سراپرده ، كنايه از چادر و پردهء كبود .
تجلّى و طور ( 140 ) : اشاره دارد به قرآن ( 7 : 143 ) :
وَ لَمَّا جاءَ مُوسى لِمِيقاتِنا وَ كَلَّمَهُ رَبُّهُ قالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ قالَ لَنْ تَرانِي وَ لكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكانَهُ فَسَوْفَ تَرانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسى صَعِقاً فَلَمَّا أَفاقَ قالَ سُبْحانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ .
چند موسى به ميعادگاه ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت . گفت : اى پروردگار من ، بنماى ، تا در تو نظر كنم . گفت : هرگز مرا نخواهى ديد . به آن كوه بنگر ، اگر بر جاى خود قرار يافت ، تو نيز مرا خواهى ديد . چون پروردگارش بر كوه تجلّى كرد ، كوه را خرد كرد و موسى بىهوش بيفتاد . چون به هوش آمد . گفت : تو منزّهى ، به تو بازگشتم و من نخستين مؤمنانم .
تجلّى ( 140 ) : آشكار شدن و جلوه كردن .
تحت الثّرى ( 1341 ) : زير زمين .
تداوير ، تدوير ( 1355 ) : گرد كردن ، انقلاب و گردش و در اصطلاح هيئت ، فلك كوچكى كه در ميان فلك بزرگتر واقع باشد ، در اينجا به معنى گرداگرد .
تركتاز ( 3482 ) : هجوم آوردن .
تركروز ( 3079 ) : استعاره از آفتاب .
تعريض ( 4318 ) : به كنايه سخن گفتن ، گوشه زدن .
تفك ( 1061 ) : چوبى باشد ميان تهى به درازاى نيزه كه گلولهاى از گل ساخته در آن نهند و پف كنند تا به زور نفس بيرون آيد و بدان گنجشك و امثال آن زنند و تفنگ آهنى را نيز گفتهاند .
تمغا ( 368 ) : ( مغولى ) ، در تركى يعنى نشان و مهر داغ كه بر ران اسب و غيره نهند ، كلمه مغولى به معنى مهر است كه بر فرامين و احكام مىنهادهاند ، فرمان سلطان ، جايى كه