سليمان كه شد شهريار زمين * جهان آمد « 1 » از آصفش در نگين
ز رأى ارسطوى شيرين كلام * سكندر ز ملك جهان يافت كام « 2 »
1940 ز تدبير يك كجروى نابكار * بسى فتنه ظاهر كند روزگار « 3 »
بجنبيد از جا چو غرّندهشير * به آهنگ ميدان روان شد دلير « 4 »
بيا ساقى آن تلخ شيرين چو قند * كه آمد « 5 » چو پند پدر سودمند « 6 »
به من ده [ كه ] بىلعل نوشين يار * جهان داردم تلخكام از خمار
بيا مطربا ز آن نى « 7 » همچو نوش * كه شكّر به دل ريزد از راه گوش
1945 نوازان كه گوشم بر آواز توست * حجاب دلم پردهء ساز توست
محاربه كردن خسرو زمان با الوند سلطان ( باب دوم ) « 8 »
بدين « 9 » سان صفآراى اين رزمگاه * برآراست قلب و جناح سپاه
كه چون شاه گردونعلم بىدريغ * گرفت آسمان و زمين را به تيغ « 10 »
ز بانگ نفير قيامت صفير * سرافيل را خاست از جان نفير
نفير كج و ناقهء زيردست * به سان كجك بر سر [ فيل ] « 11 » مست « 12 »
1950 ستوران چو برق از پى كارزار * گل آتشين نعلشان از شرار
علم تيغها از دو سو « 13 » فوجفوج * دو صحراى « 14 » آتش علم زد به « 15 » اوج
نهان زير آهن يلان ميلميل * به جوشش درآمد دو « 16 » درياى نيل
يكى مهره بهر تفك خواسته * وز آن مهره بازش پر « 17 » آراسته
يكى خود زرّين به سر جلوهگر * به آهنگ كين فتنه را كرده سر
هامش
( 1 ) . ب : جهانى بد .
( 2 ) . د : ز تدبير يك كجروى نابكار ( ! ) .
( 3 ) . د : ندارد .
( 4 ) . د : آمد پند پدر سودمند ( ! ) .
( 5 ) . م : آيد .
( 6 ) . د : ندارد .
( 7 ) . ب و چ : مى ( ! ) .
( 8 ) . م : ندارد ؛ ب : محاربه فرمودن كيخسرو دوران با الوند سلطان ؛ د : صف آراستن صاحبقران زمان ( نوبت دوم ) با الوند سلطان ؛ چ : داروگير و محاربه كردن كيخسرو دوران به الوند سلطان ( نوبت دوم ) . [ نشانهء كمان از مصحّح است و در متن نسخ ، تركيب مذكور در ادامهء متن و بدون نشانهء كمان آمده است ] .
( 9 ) . م : بدان .
( 10 ) . ب : بىدريغ ( ! ) .
( 11 ) . ت : سرافيل ( ! ) متن براساس ب نوشته شد .
( 12 ) . چ : سرافيل بست ( ! ) .
( 13 ) . م و چ : علم از دو سو تيغها .
( 14 ) . چ : درياى .
( 15 ) . ب ، م ، د و چ : بر .
( 16 ) . ب : چو .
( 17 ) . ب : مارش بر .