1215 چو كوهى به پشت تكاور نشست * چه كوهى كه بر باد صرصر نشست
اتاقَه به سر نخل جانپرورش * چو شاخ گلى ، بلبلى بر سرش
اتاقه به فرق شه كامياب * چو مدّ الف بر سر آفتاب « 1 »
گرفته ركابش سلاطين به ناز * چو « 2 » حلقه درِ « 3 » كعبه دست نياز
برآراست تركش « 4 » به جولانگرى * پر و بال زد پادشاه « 5 » پرى « 6 »
1220 روان گشت لشكر « 7 » به فرّ و شكوه * چو سيل « 8 » دمان از « 9 » دماوند كوه
زرهپوش ، تركان خنجرگذار * چو چشم بتان كرده « 10 » مردم شكار
يلان « 11 » غرق آهن ز سر تا به پاى « 12 » * چو صورت كه گيرد در آيينه جاى « 13 »
مه سر علم از قمر برده گوى * چو خورشيد آيينه شد روبهروى
به صيقل كمان قزح بىدرنگ * ز آيينه بهر « 14 » علم برده زنگ
1225 همه پرچم طوقها دل « 15 » پسند * چو گيسوى خوبان بالابلند
نهان زير جوشن يلان « 16 » سربهسر * قفسها و مرغان در آن « 17 » جلوهگر « 18 »
سِپَرهاى گلگون به [ كف ] « 19 » فوجفوج * نهنگان به « 20 » گرداب خونريز موج « 21 »
تبرزين آهن سِپَرهاى زر « 22 » * هلالى به دست ، آفتابى به سر
هامش
( 1 ) . ب و د : نيست ؛ چ : اين بيت به جاى بيت 1273 آمده است ( - بيت 1273 ) .
( 2 ) . د : كه .
( 3 ) . ب ، م ، د و چ : در حلقه .
( 4 ) . ب و چ : لشكر .
( 5 ) . ب : بگشاد شاه .
( 6 ) . م : پس از اين بيت افزوده است :چو مه [ طاعتى ] حضرت شاه را * سپر هاله شد طاقهء ماه را
فروزان رخش شمع بزم جمال * به سر ، شعلهء آتش از تاج آل( 7 ) . ب : از آنجا .
( 8 ) . ب : پيل .
( 9 ) . د : در .
( 10 ) . چ : چشمان شوخىّ و ؛ ب ، و م و د : كشته .
( 11 ) . ب : بتان .
( 12 و 13 ) . ب : ( ى ) .
( 14 ) . ب ، م ، د و چ : سر .
( 15 ) . چ : طوق دلها .
( 16 ) . ب : شده .
( 17 ) . ب : درو .
( 18 ) . چ : اين بيت پس از بيت 1227 آمده است .
( 19 ) . ت و م : سر ( ! ) متن براساس ب نوشته شد .
( 20 ) . ب ، م ، د و چ : ( به ) .
( 21 ) . م : اين بيت پس از بيت 1228 آمده است .
( 22 ) . ب : سر ( ! ) .