360 شد از فيض جودش جهان بهرهياب * دگرگو مريز آب رويش « 1 » سحاب
كفش را چه نسبت به ابر بهار * كه اين درفشانست و آن قطره بار
بود در تمنّاى جودش سپهر * به دريوزه بر كف سفالى « 2 » ز مهر
درش كعبهء حاجت « 3 » هركه هست * شدش حلقهء كعبه « 4 » خاتم به دست
بود « 5 » سايهء رحمت ذو الجلال * ولى سايهاى كو نبيند « 6 » زوال
365 به « 7 » تيغ سياست قرين « 8 » مشت او * نگين سليمان « 9 » در انگشت او
پى مهرداران آن جم جناب * فلك خاتم آمد نگين آفتاب
چو فرمان « 10 » او « 11 » كِش جهان تابع است * خط حكم او حجّت قاطع است
بر آب ار نهد مُهر اقليمگير * بماند چو تَمغا « 12 » به روى حرير
نشان نگينش بر او قرص مهر * كه بوسيد « 13 » بر سر نهادش سپهر
370 در ايّام عدلش چو شير و شكر * خوشند آتش [ و ] آب با يكدگر
ترازويى عدل وى شد « 14 » سپهر * كه شد هر طرف پلهاش ماه و مهر « 15 »
ز عدلش همين « 16 » جغد بىتاب شد * كه ويرانه چون گنج ناياب شد
ازو « 17 » گرگ پرفتنه انديشه كرد * شبانى به دوران او پيشه كرد
به دورش پريشان كس از روزگار * نباشد به جز زلف مشكين يار
375 ز تيغش كه خورشيد شد در حجاب * گرفت از عدو صورت ماهتاب
در ايّام عدلش ز بيم گزند * نيارد نظر [ سوى ] كتّان « 18 » فكند « 19 »
نيفتد بر آن بوستان « 20 » آفتاب * كه نيلوفرى « 21 » رسته باشد ز آب « 22 »
ز آثار عدلش كند كهربا * ز خاصيّت كهربايى ابا
به دورش « 23 » خورد آب و « 24 » آهو درنگ * ز سرچشمهء چشم شير و پلنگ
هامش
( 1 ) . ب : روى .
( 2 ) . ب : سفال .
( 3 ) . م : حاجتى .
( 4 ) . چ : درّ .
( 5 ) . د : به دو .
( 6 ) . چ : ( نبيند ) .
( 7 ) . م : چو .
( 8 ) . چ : قوى .
( 9 ) . م : سعادت .
( 10 ) . م : فرماندهى .
( 11 ) . ب ، م و چ : وى .
( 12 ) . د : منقار ؛ چ : عنقا ( ! ) .
( 13 ) . د : نگينش بود زر نشان قرص مهر / كه بوسيد و .
( 14 ) . ب : آمد : چ : آيين .
( 15 ) . د : كه يك پلّه شد ماه و يك پلّه مهر ؛ چ : كه شد پلّهاش هر طرف ماه و مهر .
( 16 ) . ب : چنين .
( 17 ) . م : از آن .
( 18 ) . م : كنعان ؛ د : ايشان ؛ چ : بيشى .
( 19 ) . چ : اين بيت پس از بيت 373 آمده است .
( 20 ) . د : آستان .
( 21 ) . ب : ( ى ) .
( 22 ) . چ : ندارد .
( 23 ) . د و چ : ز عدلش .
( 24 ) . ب ، م ، د و چ : ( و ) .