به كف برق تيغش كه « 1 » لامع بود * بر اعداى دين نصّ « 2 » قاطع بود
نهنگ ار كند ياد تيغش ، در آب * شود آب و « 3 » آب آتش از تفّ و « 3 » تاب
اگر باز قهرش گشايد كمين * پرد نسر طاير ز « 4 » چرخ برين
به خشم ار زند « 5 » حمله « 6 » بر روزگار * ز هم بگسلد تار ليل و نهار
345 به دريا اگر بنگرد از « 7 » عتاب * زند آتش از « 8 » شاخ مرجان در « 9 » آب
كند پوست از فرق جمشيد باز * كه تا سازد از جام وى طبل باز
سليمان كند خاتمش را ركاب * كه گردد ز پابوس او « 10 » كامياب
چو گيرد به دست از فرّ و هنگ * قدح روز بزم و سپر گاه جنگ « 11 »
خجالت برند از جهان « 12 » تلخكام * سكندر ز آيينه و جم ز جام
350 اگر روى تن از طريق نياز * نگردد ز پابوس او « 13 » سرفراز
كند روز ناورد « 14 » و كين از عتاب * سرش پايمال ستم چون ركاب « 15 »
سكندر ز آيينهء روم و زنگ * نسازد اگر جوشنش روز جنگ
ز پيكان زره « 16 » باشدش « 17 » در مصاف * ز تيغش كند همچو جوشن شكاف
سنانش كزو « 18 » برق شد در حجاب * اگر « 19 » آمدى روى تن را به خواب
355 شدى آب و آب آتش افروختى « 20 » * در « 21 » آن بستر راحتش سوختى
بود مهر را بر درش گر مجال * دگر تا قيامت نبيند زوال
سزد تا ز تختش شود فرشساى * كه كرسى نهد بر سر عرش پاى
دل و دست او در كرم بحر و ميغ * چه « 22 » ميغى كه بخشد گهر بىدريغ « 23 »
خدا يار او و « 24 » كرم كار اوست * كرم هركه دارد خدا يار اوست
هامش
( 1 ) . م : تيغ تيز چو ؛ د : يكى برق تيغش چو .
( 2 ) . چ : نصف ( ؟ ) .
( 3 ) . د : ( و ) .
( 4 ) . د : به .
( 5 ) . م و د : كند .
( 6 ) . چ : حلقه .
( 7 ) . ب : در .
( 8 ) . د : ( از ) .
( 9 ) . چ : بر .
( 10 ) . ب و چ : وى .
( 11 ) . د : ندارد .
( 12 ) . د : چنان .
( 13 ) . چ : وى .
( 14 ) . چ : زود در سوز .
( 15 ) . د : اين بيت پس از بيت 344 آمده است .
( 16 ) . د : كره ( ! ) .
( 17 ) . ب ، م ، د و چ : سازدش .
( 18 ) . د : كز آن .
( 19 ) . د : ( اگر ) .
( 20 ) . ب : شدى آب و آتش برافروختى .
( 21 ) . ب ، م ، د و چ : وز .
( 22 ) . د : چو .
( 23 ) . د : لتهاى اين بيت پس و پيش شده است .
( 24 ) . ب : چون ؛ د : در .