در قلمروى خانان مغول
از نژادهاى مختلف ، عربها ، پارسيان ، تركها ، تاجيكها ، كردها ، تاتارها ، روسها ، اتيوپىها ، چركسها ، و غيره - و از سرزمين روم ( تركيه ) ، مصر ، سوريه ، عراق ، عربستان ، پارس ، گيلان ، مازندران ، خراسان ، سيستان ، ماوراء النهر ، و كردستان ، گروهها و طبقات مختلفى از مردم از همهء نژادها و قومها ، و همچنين گروههاى مختلفى از هنديان ، در دربار سلطنتى پناه جستهاند ؛ مردانى با دانش و كارآيى و همچنين مردانى با شمشير ، مثل بوخارىها ، و بهاكارىها ، سيدهايى با شجرهنامهء واقعى ، شيخزادههايى با اجداد اصيل ، طوايف افغان مثل : لودىها ، روهيلاها ، خوشگىها ، يوسف زهى ، و فرقههايى از راجپوتىها كه به عنوان رانا ، راجه ، رائو ، و رايان مورد خطاب قرار مىگيرند ، يعنى راتهورها ، سيدودىها ، كاچهاواها ، هاراها ، گوروها ، چاوهانها ، پانورها ، بهادورىها ، سولانكىها ، بوندلها ، سخاوتها ، و تمام اقوام ديگر هند مثل : قوم قكر ، لنگر ، خوكر ، بلوچ ، و ساير اقوام ؛ آنان كه دست بر قلم دارند و آنان كه دست بر شمشير دارند ، آنان كه منصبهايى از 7000 ذات تا 1000 ذات ، از 1000 ذات تا 100 ذات ، از 100 ذات تا احدى دارند و همچنين مالكانى از استپها و كوهستانها ، از مناطق كاراناتاكا بنگال ، آسام ، اودايپور ، سرين آگار ، كامائون ، باندهو ، تبت ، كيشتور ، و . . . - تمام طبقات و گروههاى آنان اين امتياز را داشتهاند كه درگاه دربار سلطنتى را بوسه زنند .
چانداربهان براهمان
درجات و مقامها
با در نظر گرفتن ساختار قلمروى مغول كه در واقع گروههاى قومى بىشمار و طوايفى با اصل و منشأ متفاوت را دربرداشته است ، بايد انديشيد كه اصالتى موروثى طبق خواستهء ما وجود نداشته است . مقام يك مرد تابع درجهء نظامى ، منصب او بود ؛ و وقتى كه پسران يك امير نيز - فرماندهانى از درجهء - 500 ذات تا 1000 ذات به بالا ، امير ناميده مىشدند - مىتوانستند پستى را اشغال كنند ، فقط سهم كوچكى از مايملك پدرى را به ارث مىبردند ، چون ملك و املاك به تاج و تخت تعلق داشت . عناوين نيز به طور كلى موروثى نبود ، بلكه به شخص داده مىشد .