( 90 )
- بنى نضير -
نام قبيلهاى از يهود كه در ظاهر مدينه سكونت داشتند و پيامبر با آنان جنگيد .
« معجم البلدان »
( 91 )
- قايتباى -
هفدهمين سلطان از سلسله چراكسه مصر كه از سال 872 الى 901 ق . سلطنت و در سال 884 ق . كعبه معظمه را تعمير و تجديد بنا كرد .
( 92 )
- دحو الارض -
بيست و پنجم ماه ذى القعده سال هجرى قمرى است كه از ايام شريفه و داراى دعا و راز و نياز مخصوص است .
« دهخدا »
( 93 )
- مسجد شجره -
يا « ذو الحليفه » ميقات كسانى است كه از مدينه به مكه مىروند و آن را احتمالا « قراباش » بنا نهاده .
« دهخدا »
( 94 )
- صحاح -
صحاح اللغه معروف به صحاح يا « صحاح جوهرى » كتابى در لغت عرب ( عربى به عربى ) ، تأليف ابو النصر اسماعيل جوهرى از علماى لغت عرب در قرن 4 ق . صحاح به ترتيب حروف اصلى آخر كلمات است و آنگاه به ترتيب حروف اصلى اول و دوم و سوم و چهارم كلمات . حروف آخر كلمات را به ابواب و حروف اول را به فصول نهاده است . كتاب صحاح به علت حسن ترتيب و اتفاق آن شهرت فراوان دارد . بسيارى از علما بر آن حواشى و تعليقات نوشته و بعضى آن را انتقاد كردهاند از جمله ، « مجد الدين فيروز آبادى » در قاموس . صحاح را عدهاى مختصر و تلخيص كردهاند ، از جمله « تاج الدين خوارى » در كتاب ينابيع اللغه . صحاح به فارسى و تركى ترجمه شده .
« مصاحب ، ج 2 ، بخش يك »
( 95 )
- اويس قرنى -
« اويس بن عامر » يا « انيس مرادى قرنى » از اكابر تابعين و يكى از چهار تن اتقياى زهاد ثمانيه بوده و زهد و ورع و تقوى و وثاقت و علو مقام او مسلم فريقين و در عبارت بعضى از اجله به « سيد التابعين » موصوف و به موجب اخبار وارده افضل تابعين و از حواريين امير المؤمنين ( ع ) بوده و عهد سعادت حضرت رسالت را درك كرده است . در جنگ صفين به حضرت على بيعت كرده تا به درجه رفيعه شهادت نايل شد . در نخبة المقال گويد :
ثم اويس القرنى الزاهد * من الثمانى شافع و عابد
« ريحانة الادب ، ج 4 »
( 96 )
- رمى جمرات -
جمره [ توده و پشته سنگريزه ] نام هريك از سه توده سنگ كه در وادى منى نزديك مكه قرار دارد و حاجيان در هنگام بهجا آوردن مناسك حج با ترتيب مخصوص به هريك از آنها هفت سنگريزه مىاندازند كه اين عمل را « رمى جمرات » گويند .
« مصاحب ، ج يك »
( 97 )
- ميرزاى شيرازى -
حاج ميرزا محمد حسن بن ميرزا محمود بن محمد اسماعيل حسينى شيرازى ( متوفى 1312 ق . ) از علماى عاليقدر شيعه . ميرزا در اوايل زندگى خود ( 1248 ق . ) از مولد خويش شيراز به اصفهان نزد علماى آن شهر آمده به تحصيل علوم عقليه و نقليه پرداخت . از آنجا در 1259 ق . به عتبات رفت و نزد شيخ مرتضى انصارى به تلمذ پرداخت . در سال 1291 ق . در سامره اقامت نمود و در آنجا به تدريس و تعليم مشغول بود تا اينكه در سال 1312 ق . بدرود حيات گفت و جنازهاش را به نجف حمل و به خاك سپردند .
« اعلام معين ، ج 6 »