اگر شما بموجب نوشته اعلام نمائيد دو فقره اولتيماتوم كه سابقا بتوسط خان مصلحتگزار به طهران فرستاده شد كاملا و بدون شرط از جانب دولت ايران قبول نمودم ، آنوقت مضايقه نخواهم داشت كه شما بتوسط چاپار مخصوص اين شش تكليف آخرى را به طهران بفرستيد و در اسلامبول منتظر جواب دولت ايران باشيد .
بنده پرسيدم كه آيا ايلچى در آن صورت تعهد خواهد كرد كه عساكر انگليس را از سرحدات ايران بردارد يا خير ؟ گفتند ايلچى كبير نميتواند لشكر انگليس را از مقصد خود بازدارد .
گفتم پس توقف من در اسلامبول چه فايده خواهد داشت .
در خصوص فرستادن چاپار به طهران خواهد ايلچى كبير مضايقه كند يا نكند من خواهم فرستاد . در اين صورت چه منت است بر من ميگذاريد . گفتند موافق دستور العملى كه از لندن رسيده است ايلچى كبير ميبايد با شما قطع مراوده نمايد ، به علت اينكه شما تكاليف آخرى را قبول نكرديد .
ولى چون ايلچى كبير شما را خيرخواه و مرد بابصيرت ميداند ميخواهد طورى بشود كه اين امر به اصلاح بگذرد . به اين جهت اگر شما اولتيماتوم سابق را رسما قبول و تعهد نمائيد ايلچى با شما قطع مراوده نخواهد نمود تا جواب طهران برسد . بعد از اين گفتگو از جانب ايلچى انگليس به اين مضمون كاغذى خواندند :
جاى تأسف است كه جناب فرخ خان نمىتواند تكاليف ما را قبول كند و به اين واسطه مرا قادر نمايد كه نگذارم تدارك لشكركشى ما پيش برود . هرگاه جميع تكاليف ما را قبول ميكرد برعهده خود مىگرفتم ، دو فقرهء صدراعظم و قونسولها و فقرهء مراوده آينده ممالك افغان را با دولت ايران رجوع بهمت و ملاحظهء دولت انگليس نمايم . نه اين است كه در باب اين سه فقره تغييرى در منظورات دولت انگليس حاصل شده باشد ، بلكه چون طالب صلح
سفرنامه فرخ خان امين الدوله ( مخزن الوقايع ) ( فارسى ) — صفحة 135
مساهمون: حسين بن عبد الله سرابى
ص١٣٥