اين فقره را به خاكپاى اعليحضرت ولىنعمت من عرض نمايد .
و معلوم جناب صدراعظم است كه گوش ايران تا حال اين گونه چيز را نشنيده است ، و بلكه نصف ايران اگر برود بهتر از اين است كه به زير اين بار گران برود ، از آنجا كه بنده در اين باب دستور العملى ندارم ممكن و متصور نخواهد بود كه در اين خصوص چيزى بگويم ، چنان كه اول عرض كردم اين بنده شخصا بر اين مايل نيستم كه محاربه ظهور كند و راضى بر اين نميشوم كه من سبب ظهور محاربه هم بشوم ، لهذا در اين فقره هم اينقدر ميتوانم بگويم ، آنقدر فرصت بشود كه من سريعا اين ماده را خدمت اولياى دولت متبوعه خود عرض كرده با چاپار مخصوص بفرستم كه به زودى به دار الخلافه برسد و اميدوار از نيت خالص خود هستم كه در اين باب از جانب اولياى دولت متبوعهء خود دستور العملى صادر شود كه اين فقره هم بر وجه حقانيت صورتپذير گردد .
جناب صدراعظم فرمودند همهء فرمايش جناب ايلچى فى الحقيقه بجا است ، اما چه چاره كه كار به اشكال رسيده است ، و ليكن اظهارات خالصانهء جناب ايلچى كبير به اخلاص قلبى كه نسبت به دولت ايران دارم مرا وادار بر اين نمود كه خودم ايلچى انگليس را ببينم و منظورات او را هم بفهمم ، بلكه ان شاء اللّه ابواب مكالمه مفتوح شود ، بعد از آنكه مكالمه و ملاقات روى داد ان شاء اللّه رفع اين غايله خواهد شد .
جناب امين الملك جواب دادند كه اولا اين زحمتى كه در اين باب متحمل ميشويد ، بديهى است كه موجب ممنونيت دولت علّيهء ايران خواهد بود ، و علاوه بر اين چون غيرت اسلام هم در ضمن هست بلا شك نيكنامى ابدى براى جناب صدراعظم حاصل خواهد شد ، ولى چون
سفرنامه فرخ خان امين الدوله ( مخزن الوقايع ) ( فارسى ) — صفحة 95
مساهمون: حسين بن عبد الله سرابى
ص٩٥