آنها فضائل و صفات بارز امام را مىشمردند و از خطا و تقصيرى كه دربارهاش كردند پشيمان بودند ، شاعر ارزنده سليمان بن قته امام را چنين رثاء گفت :
اى كه به خداپرستيت دروغ بستند آن كس كه با حسن بستيزد * براى تكذيب سخنش ارجى نميتوان قائل شد
تو دوست من و برگزيدهء من هستى * و هر قبيلهاى براى خويش جايگاهى دارد
در خانه ميگردم و ترا نمىيابم و در * خانه گروهى هستند كه با زيان همجوارند
تو رفتى و آنها بجاى تو براى من ماندند * و اى كاش كه بين من و آنها بيابانى فاصله بود « 1 » .
( 1 ) همچنين شاعر بزرگ كوفه قيس بن عمر ، مشهور به نجاشى امام را مرثيه گفت و گناه جعده و فضائل امام را چنين بيان داشت :
اى جعده گريه كن و خسته مشو * پس از گريهء فريادگر سوگوار
ديگر پرده بر چهرهء كسى بمانند او سايه نمىافكند * بر روى زمين از پا برهنگان و كفش بپايان
او هنگامى كه شعلهء هدايتش زبانه مىكشيد * بجايگاه بلند و استوارى پرتوش ميداد
براى آنكه مستمند و بىسرپرست آن را ببيند * و آنكه خاندانى ندارد و از قومش بدور است
گوشت را به جوش مىآورد تا اينكه * پخته شود و خورندهاى به سختى نيفتد
مقصودم آن كس است كه تسليم عزاى او شديم * در يك روزگار تنگ و پرسختى و دشوارى . « 2 »
هامش
( 1 ) - شرح ابن ابى الحديد 4 / 18
( 2 ) - مروج الذهب 2 / 303