و عبد الرحمن بن جعفر و على بن عبد اللّه عباس بهمكاريش پرداختند ، حسين ( ع ) برادرش را غسل داد و حنوط و كفن كرد و تا چشمهايش توانائى داشت در اين فاجعهء دردناك گريست و سپس فرمود تا جنازهء امام شهيد را براى نماز به مسجد پيامبر ببرند . « 1 »
( 1 )
گروه مشايعين
تشييع جنازهء امام با گروهى انبوه انجام يافت كه مدينه هرگز چنين اجتماعى به خود نديده بود و عدهاى از بنى هاشم بنواحى اطراف مدينه رفتند و مردم را خبر دادند و سيل جمعيت بمدينه سرازير شد تا بتشييع امام تبرك جويند « 2 » چنان كه ثعلبة بن مالك دربارهء كثرت مشايعين مىنويسد :
( روزى كه امام حسن از دنيا رفت و در بقيع دفن شد چنان گروهى از مردم در تشييع جنازهاش حاضر شدند كه اگر سوزنى انداخته مىشد به زمين نمىافتاد ) « 3 » ازدحام مردم چنان بود كه قبرستان وسيع بقيع براى آنها تنگ بود و حق همچنين بود كه مردم به احترام فرزند پيامبرشان قيام كنند ، امامى كه مصالح مردم را در نظر داشت و بناتوانان و درماندگان كمك ميكرد و خود را وقف خدمت مردم فرموده بود .
( 2 )
نماز بر جنازهء امام
پيكر امام بر روى انگشت مردم به مسجد پيامبر برده شد و بزرگان صحابه و شخصيتهاى نامدار اسلامى همه در اين تشييع شركت داشتند و امام حسين ( ع ) بر پيكر مطهر برادرش نماز خواند و اصحاب
هامش
( 1 ) - اعيان الشيعة 4 / 80
( 2 ) - تاريخ ابن عساكر 8 / 228
( 3 ) - الاصابه 1 / 330