كرد و على هم مرا براى امامت برگزيد و من هم حسين ( ع ) را براى امامت انتخاب ميكنم .
( 1 ) محمد اطاعت خود را در قبول سفارش پيامبر ابراز داشت و در پاسخ امام گفت :
( تو پيشواى منى و تو وسيلهء تقرب من بمقام نبوت محمد ( ص ) ، به خدا قسم دوست داشتم كه پيش از آنكه چنين سخنانى را از تو ميشنوم مرده بودم ، بدان كه در سر من انديشهاى است كه هيچ برهان و حجتى آن را تباه نمىسازد و هيچ طوفانى آن را از جاى برنمىكند همچون نگاشتهاى كه بر سنگ نقش گيرد ، چنانچه بخواهم آن را بيان كنم مىبينى كه من بپذيرش آن بر مبناى كتاب منزل و پيام پيغمبران پيشى جستهام ، سخنى كه از گفتن و نوشتنش ، سخنوران و نويسندگان بازمانند و بازهم به مقام فضل تو نرسد و خداوند پاداش نيكوكاران را مىدهد و هيچ نيرو و قدرتى نيست مگر آنكه از سوى خدا باشد ، همانا حسين ( ع ) در دانش از همه ما برتر و در بردبارى از همه سنگينبارتر و برسول خدا از همهء ما نزديكتر است ، او پيش از آنكه به دنيا بيايد امام داناى ما بوده و آيات وحى را پيش از نزول تلاوت ميكرده است ، اگر خداوند كسى را از ما بهتر ميدانست ، محمد ( ص ) را از ميان ما برنمىانگيخت ، اكنون كه محمد ( ص ) على را برگزيده و على ( ع ) ترا انتخاب كرده و تو نيز حسين ( ع ) را به امامت اختيار مىكنى ، تسليم تو هستيم و برضاى خداوندى راضى هستيم « 1 » .
دينورى ميگويد ، امام در ساعات آخر عمرش بدنبال محمد حنفيه فرستاد كه آن وقت در مزرعهاش بسر ميبرد ، وقتى كه محمد ببالين حضرتش رسيد ، امام چشم گشود و به هوش آمد و ابتدا به حسين ( ع ) رو كرد و به او دربارهء محمد سفارش كرد و فرمود :
هامش
( 1 ) - محمد بن حنفيه ص 52