و تعهد مىكنم كه هرگز دشمنى و مخالفتى با تو نكنم و زيانى نرسانم و هر سال يك مليون درهم از بيت المال به تو پردازم و ماليات ناحيهء پسا و دارابگرد را به تو واگذارم كه كارگزارانت آن را وصول و بدستور تو مصرف كنند » .
( 1 ) اين عهدنامه را ، عبد الله بن عامر و عمرو بن سلمهء كندى و عبد الرحمن بن سمره و محمد اشعث كندى گواهى كردند و در ماه ربيع الآخر سال چهل و يك هجرى نوشته شد .
طبق اين نامه ، معاويه در برابر امام ، در سه مورد تعهد كرده است :
1 ) خلافت پس از او به امام واگذار شود .
2 ) هر سال مبلغ يك مليون درهم به امام پرداخت گردد .
3 ) ماليات دو بخش از نواحى فارس به امام واگذار شود تا كارگزاران امام آنها را دريافت كنند .
امام اين نامه را دريافت داشت و يكى از مردان بنى عبد المطلب را بنام عبد الله بن حارث بن نوفل كه خواهرزادهء معاويه بود ، به نزد معاويه فرستاد و به او فرمود به پيش دائيت برو و به او بگو اگر مسلمانان در امان خواهند بود با تو صلح مىكنم .
عبد الله به پيش معاويه رفت و پيغام امام را رسانيد و گفت امام ، خواستار در امان بودن همهء مسلمانان است ، معاويه اين شرط را پذيرفت و نامهء سفيدى را امضاء كرد و گفت امام هر شرطى را كه ميخواهد در اين نامه بنويسد . عبد الله اين نامه را كه متضمن اختيارات تام امام در بيان شرايط صلح بود با خود آورد و امام شرايط صلح را در آن نوشت و ما شرايط پيشنهادى امام را با بررسى روايات مختلفى كه در اين باره شده است بيان مىداريم زيرا اختلافى در اصل اين جريان وجود ندارد و فقط دكتر طه حسين دربارهء آن اشكال
حياة الإمام الحسن بن على ( ع ) ( زندگانى حسن بن على ع ) ( فارسي ) — صفحة 283
مساهمون: فخر الدين حجازى
ص٢٨٣