سختى مرگ ، هر سختى كه باشد ( منتهى الارب ) .
غنا : سرود ، نغمه ، آوازخوانى ، موسيقى ( منتهى الارب ) .
غنيم : آنچه كه به غنيمت گرفته مىشود .
دشمن ، خصم ، مال غنيمت .
- و خواجگى را تحمل جواب غنيم خود نيست ( ص 218 ) .
غوانى : ج غانيه : زنان آوازخوان ( دهخدا ) .
غوايت : گمراهى ، بىراهى ( غياث ) .
غياض : ج غيضه : بيشه ، جنگل ، درختان انبوه ( منتهى الارب ) .
ف فايت : از ميان رفته ، فوت شده ، از دست رفته ( غياث ) .
فايح : بوى خوش دهنده ( غياث ) .
فايحه : مؤنث فايح : بوى ( غياث ) .
فايق : برگزيده و بهترين از هر چيز ( منتهى الارب ) .
فتح الباب : گشادگى كارها ، آغاز و موسم ( غياث ) .
فتراك : تسمه و دوالى باشد كه از پس و پيش زين اسب آويزند ( برهان ) .
فتيله : آنچه از پنبهء سست بافته يا پنبه يا جامههاى تنگ كه بر دهانه و درون ريش و خستگى زخم نهند تا ظاهر ريش ملتثم نشود و ريم بدرون نمايند ( دهخدا ) .
فجأة : ناگاه درآمدن بر كسى ( نفيسى ) .
فجار : جمع فاجر ، فاجران : بدكاران ، در آن ديار از فجار ديار نگذاشت ( ص 164 ) .
فجرت : جوشيدن يا پيدا شدن ( المنجد ) .
فرا : ( حروف اضافه ) به ، با « سوابق عهود فراآب نسيان داده » ( ص 152 ) .
فراديس : ج فردوس .
فرانمودن : نشان دادن ، وانمود كردن ( دهخدا ) .
فرزينبند : آن است كه فرزين ( وزير شاه در شطرنج ) به تقويت پياده كه پس او باشد مهرهء حريف را ( رخصت ) پيش آمدن ندهد چرا كه اگر مهرهء حريف پيادهيى را كشد ، فرزين انتقام او خواهد گرفت ( غياث ) .
فرسان : ج فارس : سوار ، صاحب اسب ( آنندراج ) .
فرقد : فرقدان / فرقدين ، دو ستاره نزديك قطب كه بدان راه شناسند ( غياث ) .
فزغ : ترس و بيم ( منتهى الارب ) .
فزع اكبر : كنايت از قيامت ( آنندراج ) .
فسان : سنگى باشد كه كارد و شمشير بدان تيز كنند ( برهان ) .
فستقى : رنگى است سبز به زردى مايل مشابه به رنگ مغز پسته و اين معرب پستهاى است ( غياث ) .
فسحت : گشادگى و فراخى مكان ( غياث ) .
فسيح : فراخ ( منتهى الارب ) .
زبدة التواريخ ( فارسى ) — صفحة 1026
مساهمون: سيد كمال حاج سيد جوادى
ص١٠٢٦