اياوين : ج ايوان ( نفيسى ) .
ايداء : يارى دادن ( دهخدا ) .
ايزار : قسمتى از ديوار كه با آجر يا سنگ يا جز آن برآرند از زمين تا كف طاقچه زيرين ( دهخدا ) .
ايسر : آسانتر ، خجستهتر ( دهخدا ) .
ايقاق : هرزهگوى ( دهخدا ) .
ايلغار : به سرعت بر فوج دشمن دويدن ، حركت سريع سپاهيان به سوى دشمن ، هجوم ، يورش ، تاخت ، شبيخون ( دهخدا و معين ) .
ايلى : طاعت و فرمانبردارى ، بندگى ، تسليم ، اطاعت و فروتنى .
ايناق : نديم ، مقرب ، مصاحب ( معين ) .
اينجو : زمين خالصه ، لغت مغولى به معنى ملك خاص يا املاك اختصاصى سلطان ( دايرة المعارف فارسى ) ، غلام ، غلامى كه به املاك شاهزادهاى متعلق باشد .
( فرهنگ شفيع ) .
اينى : ( تركى مغولى ) برادر كوچك و برادرزاده ، برادر كهتر ( دائرة المعارف فارسى ) .
ايواغلان : ( تركى مغولى ) وزير پادشاه كه در درجه اول واقع باشد ( نفيسى ) ، خانهزاد ( ايو - خانه ، اوغلن - فرزند ) ( فرهنگ شفيع ) .
ب بادخانه : بادگير ( دهخدا ) .
بادى : برآينده ، به سوى باديه و مقيم آن ( منتهى الارب ) ، آنكه در باديه نشيند ، بيابانى ، مردم صحرائى ، صحرانشين ، باديهنشين ، مقابل حاضر ( دهخدا ) .
بارز : آشكار ، ظاهر ، هويدا ، به اصطلاح حساب ، جمع كل ( نفيسى ) .
بارو : حصار ، ديوار ، باره ( دهخدا ) .
باره : اسب تيزرو ، اسب تيز رفتار ، اسب نيك ( دهخدا ) .
باسقاق : به محاوره خوارزم به معنى نواب و صوبهدار ، شحنه نائب پادشاه ، امير ، حاكم كلمه مغولى : خان ( دهخدا ) .
باسمه : مأخوذ از تركى : چاپ ( نفيسى ) چاپ تصاوير و نيز ( - ص 845 كتاب زبده ) .
باشلاميشى : مأخوذ از « باش » به معناى سركرده ، رئيس ، فرمانده ( در فرهنگها ديده نشده ) .
باشليق : پادشاه ، امير ، سردار ، ( دهخدا زير باسلق و باسليغ ) .
باشه : جانورى است شكارى از جنس زرد چشم و كوچكتر از باز باشد ( برهان ) اين كلمه همريشهء باز باشد ( دهخدا ) .
باطشه : كسى كه حمله كند بر كسى ، حملهكننده ، سختگيرنده ( دهخدا ) .
باغيه : مونث باغى ، نافرمان ، جماعتى كه از طاعت امام عادل سرباززده باشند ( دهخدا ) .
بافو : « و پسرانى كه موكل اسبان بودند ، ايشان را بافو مىگفتند » ( همين كتاب زبدة التواريخ ص 830 ) .
باكوره : اول از هر چيز ، نوباوه ، پيشرس ، نوبر
بالذات : بذات ، ذاتا ، به خودى خود ،
زبدة التواريخ ( فارسى ) — صفحة 995
مساهمون: سيد كمال حاج سيد جوادى
ص٩٩٥