دلگداز جانسوز و نايبهء تنكاه جگردوز امير و اميرزادهء اعظم - شمس فلك المغفرة و الرضوان بدر سماء [ 1 ] المرحمة و الغفران - اميرزاده خليل سلطان - شرف الله بقدومه شرف الجنان :
شعر
آنكه صيت بدل و احسانش در اقطار [ 2 ] جهان * بود از راه جهانگيرى چو تيغ آفتاب
رسيد كه در ممالك رى به عارضهء مرضى دو سه روزه شب چهارشنبه شانزدهم رجب سنه اربع عشر و ثمانمايه در مقتبل [ 3 ] « 1 » جوانى و نضارت غصن زندگانى از طارم پادشاهى و سراى انس روى به عالم قدس كرده و از مرحلهء دنياى غدار فانى توجه به دار الامان جنان كه سراى باقى اشارتى بدان و بشارتى از آن است ، آورده ، يعنى آفتاب شرف و جلال در مغرب زوال افول كرد و مهر سپهر فلك و اقبال در نقاب سحاب اجل متوارى گشت ، يوسف كنعان جود و احسان كه عزيز مصر فضل و امتنان بود ، در تك چاه فنا محبوس ماند و رقم وجود آن سردفتر ابناى سلاطين و فذلك عقد ملوك روى زمين از جريدهء بقا مطموس شد .
شعر
كوكبى از ميان انجم شد * يوسفى از برادران گم شد
با حسرت شباب به منزل تراب تحويل فرموده ، ملك و دولت و كامرانى و جاه و عظمت و جوانى رادع « 2 » و دافع اجل نيامد . [ 4 ]
هامش
[ 1 ] . ت : بدر السماء .
[ 2 ] . ت : اطراف .
[ 3 ] . ت : در مقتبس ، م : معسل .
[ 4 ] . ت : « اجل نيامد » ندارد .
( 1 ) مقتبل شباب : آغاز جوانى ، وقتى كه جوانى در حال روى آوردن است ، ابتداى جوانى ( دهخدا ) .
( 2 ) رادع : بازدارنده ( نفيسى ) .