چشمههاى اين منطقه تقريبا آشاميدنى نيست از بخت بد طرف صبح حرارت فوق العاده شديد بود و اشعهء آفتاب كه به روى شنهاى خشك ميتابيد بعمق نيم پا زمين را چنان داغ ميكرد كه پاى انسان را ميسوزانيد بطورى كه وحشىترين سكنهء آسياى ميانه كه هر نوع پاپوش را به چشم حقارت نگاه ميكنند ، مجبورند يك تكه چرم بعنوان چارق به كف پاى خود ببندند . دراينصورت نبايد تعجب كرد كه آب خنك روز قبل به كلى فراموش شده و عطش سوزانى مرا تحت فشار گذاشته باشد . موقع ظهر كاروانباشى اطلاع داد كه به قهرمان آتا نزديك شدهايم و اين منزل نظر به زيارتگاه بودنش معروف مىباشد و براى اداء احترامات بايستى از مركبها به زير آئيم و پياده به زيارت مرقد مقدس كه تقريبا بفاصلهء يك ربع ساعت راه واقع است برويم . شدت رنج و الم من وقتى بمنتها درجه رسيد كه مجبور شدم با بقيهء دستهء زوار از آن سربالائى كه بناى مقدس برفراز آن واقع است با كمال زحمت بالا بروم و پس از رسيدن به آنجا با گلوى خشك تلقين پشت تلقين بخوانم و بالضروره آن را با آياتى از قرآن توأم سازم . به طرز فكر آنهائى كه استخوانهاى آن حضرت را مخصوصا در اين نقطه به خاك سپرده بودند لعنت ميفرستادم . به زودى نفسم بند آمد و در مقابل آن ضريح كه كه طول آن بنظرم سى قدم آمد و با شاخهاى قوچ كه در آسياى ميانه علامت اقتدار محسوب مىشود زينت شده بود ، از پا درآمدم . كاروانباشى شرح ميداد كه اين مقبره متعلق به شخص غولپيكرى « 1 » است كه قدش ببلندى همين آرامگاه بوده كه در آن مدفون مىباشد . اين بزرگوار در مدت چندين سال
هامش
( 1 ) - شرقيها دوست دارند فضائل مقدسين خود را با قامت استثنائى كه براى آنها قائل مىشوند بالا ببرند . در ايران به چندين سنگ قبر برخوردم كه از اندازهء معمولى خيلى درشتتر تراشيده شده بود .
همچنين در قسطنطنيه در كرانهء آسيائى بوسفور و كوه موسوم به ژوزويه قبر درازى واقع است كه تركها به عنوان « شخصيت برجستهء مذكور در انجيل » و يونانيها بعنوان اينكه خاكستر هركول در آن دفن شده ، به آن احترام مىگذارند .