استعداد او همين بس كه در ظرف چهارده سال سلطنت خودش و اتلاف سيصد چهارصد كرور پول سنگ قبر پدرش را نتوانست درست كند و بگذارد كه آخر بانوى عظمى دختر ناصر الدين شاه سنگ قبر را حجارى كرده و گذاشت . در صورتى كه براى حجارى سنگ ده مرتبه هم پول داد خوردند و درست نكردند .
سيد بحرينى
مظفر الدين شاه خيلى جبون و ترسو بود . از رعد و برق به قدرى مىترسيد كه ما فوق آن متصور نيست . هروقت هوا بناى رعد و برق را مىگذاشت شاه فورا در قعر اطاق پستوئى كه به هيچجا روزنه نداشت و تاريك بود مخفى شده فورا عقب سيد بحرينى و پسرهايش مىفرستاد دست به دامان آنها مىشد ، اللّه و لبيك مىگفت . آنها يا جدا يا جدا مىگفتند و شاه مثل همان ابر بهارى گريه مىكرد و مشغول نذورات و بخشش مىشد .
اين سيد از دولت سر اين رعد و برق صاحب يك اعتبار و احترام و جبروتى بود كه بازديد علماى بزرگ بزرگ و شاهزادگان و وزراى محترم هرگز نمىرفت . به قدرى شال ، انگشتر ، طلا ، نقره ، خز ، سنجاب ، پول ، شاه به او داده بود كه خانهء او صندوقخانهء او مخزن جواهرات و اشياء قديمى شده بود . قريهء نهاوند قزوين را به او بخشيد كه سالى سى هزار تومان منافع مىبرند . ميرزا ابو القاسم خان مباشر آنجا حاكم قزوين را نوكر خود حساب نمىكرد . خانه مرحوم حاجى حسين خان را در دروازه دوشانتپه برايش خريد .
پسران بحرينى
سيد سه پسر داشت دو معمم يكى كلاهى ، هركس روزنامهء مسافرت شاه را به اروپ خوانده باشد همهجا ديده كه پس از بالها ، رقصها ، مهمانيها « آقا سيد حسين روضهء خيلى خوبى خوانده » ذكر است . سيد حسين با كلاه و فكل و كراوات در ميان راهآهن روضهها خوانده شاه و امير بهادر جنگ و متملقين ديگر در حضور مهماندارها و فرنگيها گريهها ، نالهها ، ندبهها كردهاند كه صداى آنها به قول روضهخوانها به كربلا رسيده .
بصير السلطنه پسر ديگرش پيشخدمت مخصوص بود . شادمهان قزوين را به او بخشيد . در فوت مظفر الدين شاه بصير السلطنه على التحقيق هشتاد هزار تومان پول نقد در بانك داشت سواى جواهرات و اشياء قيمتى ديگر .
سيد و پسرانش داراى دو سه كرور ملك و پول و جواهر و ساير چيزها فعلا هستند و اين سيد اصلا بحرانى است و من وقتى كه شيراز رفتم معلوم شد و بحران قريهء كوچكى است در گرمسيرات فارس . طلبهء فقيرى بود از گرسنگى طهران آمد و از طهران تبريز