بپيروزى اندر بترس از گزند * كه يكسان نگردذ سپهر بلند « 1 »
( سنان ار بدندان نخايذ « 2 » دلير * بدرّذ ز آواز او چرم شير
گرفتار فرمان يزدان بوذ * وگر همچو سندانش دندان بوذ ) « 3 »
سلطان عالم را هروقت درد پاى « 4 » بوذى خويشتن « 5 » را بذان اسم صاحب فراش « 6 » كرد و اطبّا بمعالجت قيام « 7 » مىنموذند و بذان سبب گماشتگان ازو غافل مىشذند تا يك شب فرصت يافت « 8 » و جنيبتها معدّ بوذ و در شب باى ابه و روس رسيذ « 9 » ، و ملك مازندران خذله اللّه و لعنه كه مبناى عقيدت او و جملهء رافضيان عليهم اللّعنة بر تقيّه و نفاق است منافقى كه از عقيدت پليذ « 10 » و ذات خبيث « 11 » او سزيذ بجاى آورد و نه از دل سلطان را نزلى فرستاذ و در دربند زرّينكمر بگشاذ و بر كنار روذبار سلطان را مهمان كرد و شرف دست بوس دريافت ، و چون سلطان بر خبث عقيدت او واقف « 12 » شذ بر آن اعتماد نكرد و شاه مازندران بسبب آنك دانست كه اصحاب مناصب عراق غلات رفض عليهم اللّعنة چون خواجه عزيز « 13 » و پسران [ او ] « 14 » و موفّق « 15 » و كيلدر و ظهير منشى و غيرهم با سلطان در آن اتّفاق « 16 » يكسانند و آن بنياذ « 17 » بر نيّت « 18 » اهل رفضست بر سلطان غدر نمىكرد امّا منافقى فرونمىگذاشت و خدمتى لايق نمىكرد و حال ضعف سلطان هر لحظه باتابك « 19 » مى
f . 135 b
نموذ و مدّتى اتابك را بدم مىداشت « 20 » كه من سلطان را مىگيرم ، و سلطان بر اطراف ولايت ملاحده خذلهم اللّه مىزذ و نهب و غارت مى
هامش
( 1 ) شه ص 825 س 3 ،
( 2 ) شه : بخايد
( 3 ) شه ص 125 س 20 - 21 ،
( 4 ) ن ا : پاى ؟ ؟ ؟
( 5 ) ن ا : خويستن ؟ ؟ ؟
( 6 ) ن ا : فراس
( 7 ) ن ا : قيام
( 8 ) ن ا : يافت ؟ ؟ ؟
( 9 ) ذلك فى جمادى الاولى سنة 583 ( ذيل ابى حامد در جت )
( 10 ) ن ا : پليذ ؟ ؟ ؟
( 11 ) ن ا : حنيث
( 12 ) ن ا : واقف
( 13 ) ن ا : عزيز
( 14 ) ر ك به ص 350 س 12 - 13 در مابعد
( 15 ) ن ا : موفق
( 16 ) ن ا : انفاق ؟ ؟ ؟
( 17 ) ن ا : بنياذ
( 18 ) ن ا : نيت ؟ ؟ ؟
( 19 ) ن ا : باتابك
( 20 ) ن ا : داست