يردان « 1 » آذربيجان « 2 » بدار الملك همذان آمذ و بكوشك دست « 3 » بوس سلطان كرد ، قراكز سلطانى خواست كه او [ را ] زخم زنذ سلطان به چشم « 4 » منع كرد او نيارست و آن حركتى « 5 » كردنى بوذ ، شعر « 6 »
از امروز كارى بفردا ممان * كه دانذ كه فردا چه گردذ زمان
چو آمذ گل امروز تازه ببار * بچيذن نيايذت فردا به كار
قزل ارسلان را اطّلاع افتاذ « 7 » بر سلطان واثق « 8 » شذ امّا خاصگيان و بندگانرا ازو « 9 » بازبريذ « 9 » و قراكز سلطانى را ميل فرموذ كشيذن ، شعر « 10 »
دو لعبت باز را بىپرده « 11 » كردند * ره سرمه بميل « 12 » آزرده كردند
دو مرواريذش از دنيا « 13 » بريذند * بجاى رشته در سوزن كشيذند
و كار قزل ارسلان ممكّن شد « 14 » و لشكر همه چشم بذو داشته « 15 » بوذند دل نيز « 16 » بذو نهاذند و تمكين پاذشاهى او بيش « 17 » از آن بوذ كى باندك مايه مدّتى قهر و قمع او ميسّر شذى « 18 » ، سلطان عاجز شذ « 14 » و در غرقاب تحيّر افتاذ و در ششدرهء [ ى ] ناخوش گرفتار شذ « 14 » ، و جمال الدّين خجندى 60 اين دو بيتى در ملاطفهء بذو فرستاذ ، شعر :
شاها فلك از دولت تو مىنازذ * و ايّام رضاى طبع تو اندازذ
هامش
( 1 ) كذا بعينه فى ن ا ، اين اسم دو بار ديگر درf . 140 a( در ما بعد ) مذكور است يك بار « يزدان ؟ ؟ ؟ » ( بدون تعيين حرف اوّل بعد زاء معجمه ) ، و بار دوّم « يردان ؟ ؟ ؟ » ( با راء مهمله ) ، رسالهء جوينى درين مقام « مردان » دارد يعنى جمع مرد و اين ظاهرا تغيير است از مصنّف يا از نسّاخ چون كلمهء اصلى را نفهميدهاند ، و ضبط و تعيين اين كلمه ممكن نشد ولى از سياق عبارت درf . 140 aچنين استنباط مىشود كه بايد اسم طائفهء يا قبيلهء باشد ،
( 2 ) ن ا : آذربيجان
( 3 ) ن ا : دست
( 4 ) ن ا : بحشم
( 5 ) ن ا : حركتى
( 6 ) شه ص 224 س 15 و 17 و نيز ص 1619 س 5 - 6 ،
( 7 ) ن ا : افتاد
( 8 ) ن ا : واثق
( 9 - 9 ) ن ا : بار بريذ ؟ ؟ ؟
( 10 ) از خسرو شيرين نظامى در « خبر يافتن خسرو از واقعهء مرگ پدر » ( خمسه ص 82 )
( 11 ) ن ا : بىپرده
( 12 ) ن ا : ميل
( 13 ) خمسه : ديبا
( 14 ) ن ا : سذ
( 15 ) ن ا : داسته
( 16 ) ن ا : نير ؟ ؟ ؟
( 17 ) ن ا : بيس ؟ ؟ ؟
( 18 ) ن ا : سذى