السّلطان معزّ الدّنيا و الدّين ملكشاه بن محمّد قسيم « 1 » امير « 2 » المؤمنين
سلطان ملكشاه صورتى خوب داشت و قدّى تمام ، بالى افراشته و بازوى قوى ، بضخمى مايل بوذ ، محاسنى گرد ، رنگ چهره سرخ سپيذ ، يك چشم اندك مايه شكسته داشتى از عادت نه از خلقت ، جمله سلاحها كار فرموذى ، در سوارى و گوى باختن بغايت چالاك بوذ ، ولادت او در جمادى الاولى سنة خمس « 3 » و اربعين و اربع ماية بوذ ، مدّت عمرش سى و هشت سال ، مدّت ملكش بيست سال ، وزير او نظام الملك الحسن بن علىّ بن اسحق ، حجّاب او الحاجب قماج ، و سلطان ملكشاه پاذشاهى جبّار و كامگار بوذ مساعد بخت موافق روزگار مهيّا اسباب ميسّر اغراض مؤيّد بتأييد آسمانى و موفّق بتوفيق ربّانى ، حكمت : انّ السّلطان خليفة اللّه فى ارضه و الحاكم فى حدود دينه و فرضه قد خصّه اللّه باحسانه و اشركه فى سلطانه و بذله لرعاية خلقه و ندبه لنصرة حقّه ، فان اطاعه فى اوامره و نواهيه تكفّل بنصره و ان عصاه فيهما وكّله الى نفسه « 4 » ، سلطان سايهء خذاست و حاكم در دين مصطفى ، باحسان حق اختصاص
f . 54 b
دارذ و برگزيذهء حقّ عزّ و علا باشذ از بهر پاذشاهى و رعايت حقوق خلق و خوانده با نصرت حق ، اگر در اوامر و نواهى منقاد فرمان الهى باشذ حق تكفّل نصرتش كنذ و اگر خلاف امر و نهى خذا كنذ با نفس خوذش گذارذ تا فساد و مناهى و فسق و تباهى آرذ و بدوزخش سپارذ ،
هامش
( 1 ) زن : يمين ، سياست نامه : امين ، ن ا : قسيم
( 2 ) ن ا : امير
( 3 ) كذا فى الاصل ولى بايد « سبع » باشد چنان كه مصنّف خودش گفته است كه مدّت عمر ملكشاه 38 سال بود و وفاتش در سنهء 485 پس ولادتش البتّه در سنهء 447 بوده باشد ( ر ك به ا آ ج 10 ص 143 و زن ص 68 )
( 4 ) فقf . 15 a