قصار - ميمون - موون مشهور به پيرمست - حسنآباد - جهانآباد . بندامير خالصه ديوان است و تيول حبيب اللّه خان مىباشد . دويست خانوار جمعيت ، هزار و دويست نفر بومى ، پانزده باب دكان ، حمام ، سه مسجد . زراعت آن از رود نيست تمام با گاوچاه و غله و پنبه به عمل آيد . به جهت اردو بايد از كربال و مرودشت تهيه شود . باغات ندارد اشجار آن قليلى پيداست . برف از سه فرسنگى كوه سبردج حمل شود . نوكر ديوانى ندارد . در سمت شمال رود قطعه از نهر آسياى ميرزا اسمعيل در سنه ماضيه خراب شده بود و نواب معتمد - الدوله آن را به سه هزار تومان خرج در طول 27 ذرع و در عرضهاى مختلف كه ريشه آن سيزده و كله آن دو و نيم است در ارتفاع مختلف كه آنها نه ذرع است به انضمام نهر جدول آسياى قديم و جديد در طول هيجده و عرض سه و ارتفاع هشت ساختهاند و حال بند دائر شده و از روى آن به محلات ششگانه بندامير عبور مىشود .
فاصله زرقان به بندامير سه فرسنگ است . ابتدا پس از ربع فرسنگ در امتداد كوه زرقان راه در سمت شمالى اين كوه به طول يك فرسنگ از وسط چمن قيطرقلو عبور مىنمايد و پس از آن كوه سياهكوه را قطع نموده داخل چمن آهوچر كه حد شمالى آن رود كربال است و منتهى به سمت غربى مزارع بندامير مىگردد مىشود . طول چمن آهوچر كه جز بعضى سياهآب آبى ندارد قريب دو فرسنگ است و تمام اين راه كالسكه با تعميرى عبور مىنمايد و وارد بندامير مىشود .
مخارج راهسازى و پلسازى مختصر كه كالسكه از حوالى بندر عبور كند و از بند ميرزا اسمعيل بگذرد قريب يكصد و پنجاه تومان است .
ايلات كه از بندامير عبور مىنمايند : ايلات نفر و دول خانى و عرب و باصرىاند . شكار اين جلگه كمى آهو و در كوه سبردج بز و ميش و كبك هميشه موجود است . ميوه از شهر و بيضا بايد حمل
دو سفرنامه از جنوب ايران ( فارسى ) — صفحة 188
مساهمون: سيد على آل داوود
ص١٨٨