برايا واقف باشند و جهت اين مصلحت منهيان و جاسوسان « 1 » و خبرداران تعيين فرمايند « 2 » تا از اعتقاد « 3 » ( * ) و انكار « 4 » ملوك و سلاطين و دوستان و دشمنان در حق ايشان و كيفيت معاش عمال و كارداران خويش « 5 » و حكام و متصرفان با ضعفا و زيردستان و ساير طبقات مردم پادشاه را خبر كنند چه انكس كى « 6 » بىاخبار بقضاياء « 7 » مردم خبير « 8 » باشد و بىاعلام عليم جز حضرت ربوبيت و جناب جلال « 9 » الوهيت « 10 » جل شانه و عظم سلطانه ديگرى نيست و مجموع پادشاهان و غيرهم باخبار و استخبار محتاجاند تا چون ( * ) بر كيفيت « 11 » صدور قضايا وقوف يابند اخيار « 12 » و دولتخواهان « 13 » را بدرجات عليا رسانند « 14 » و اشرار و بدسگالان را در مدارك هوان و خذلان اندازند و جمعى « 15 » را كه ( * ) در مقام « 16 » عفو و صفح باشند به حكم
( * ) خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ
« 18 »
وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ
« 17 »
هامش
( 1 ) - ب : حاوشان
( 2 ) - آ : فرمايند كى ، ب : فرمايد
( 3 ) - ث : عقاد
( * 4 ) - پ : در حاشيه نوشته شده
( 5 ) - ج : حذف شده
( 6 ) - پ : حذف شده
( 7 ) - آ : در قضاياء ، ب : به قضا
( 8 ) - ت : خبر
( 9 ) - ب : دو الجلال
( 10 ) - ج : او نيست
( * 11 ) - ت : بكيفيت ، ج : در كيفيت
( 12 ) - ب : اخبا ، ت : احبا ، ث : احيار
( 13 ) - ب ت ج : حذف شده
( 14 ) - ب ت : رسانيد ، ج : رسا ؟ ؟ ؟ ند
( 15 ) - آ : بعضى
( * 16 ) - ب : تكرار شده
( * 17 ) - ب : حذف شده
( 18 ) - ج : بالمعروف