سوره ناس
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
غرض سوره : امر نمودن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم به استعاذه و پناه جستن از خداى تعالى .
( 1 )
( قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ )
: ( بگو ، پناه مىبرم به پروردگار مردم )
( 2 )
( مَلِكِ النَّاسِ )
: ( فرمانرواى مردم )
( 3 )
( إِلهِ النَّاسِ )
: ( معبود مردم )
( 4 )
( مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ )
: ( از شرّ وسوسهگر پنهانى )
( 5 )
( الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ )
: ( كه در دل مردم وسوسه مىكند )
( 6 )
( مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ )
: ( چه از جنس جنّ و چه از جنس بشر )
طبيعت انسان چنين است كه هنگام مواجهه با شرورى كه در خود قدرت دفع آنها را نمىبيند ، به كسى پناهنده مىشود كه قدرت دفع آن شرّ را دارد و در اين موارد انسان به يكى از اين سه ملجاء پناه مىبرد .
1 ) ربّى كه مدبّر امر اوست و در تمام حوائجش به او رجوع مىكند ، تا آن ربّ شرّ را از او دفع كرده و بقايش را تضمين نمايد و اين مورد سببى است كه فى نفسه در سببّيت تامّ است .
2 ) سلطانى كه داراى سلطه و قدرت كافى بوده و حكمى نافذ داشته باشد ، بطوريكه بتواند شرّ را از انسان دفع كند ، نظير پادشاهان و فرمانروايان كه اين مورد هم سببى تامّ در سببيّت است ( امّا نه بذاته و فى نفسه ، بلكه سلطهء او به حول و قوهء الهى وابسته است )