( عدو ) يعنى دويدن به سرعت ( ضبح ) يعنى صوتى كه از نفس نفس زدن اسبان در حين دويدن شنيده مىشود ، ( موريات ) به معناى بيرون كردن آتش از سنگ چخماق است ، ( قدح ) يعنى سنگ آتش زنه را به هم كوبيدن ، ( مغيرات ) يعنى غافلگير كنندگان و هجوم برندگان ( اثاره ) يعنى گرد و غبار برانگيختن و ( نقع ) يعنى غبار .
مىفرمايد : سوگند به اسبان تيز تكى كه نفس نفس مىزنند و اين اسبان در هنگام تاختن در اثر برخورد سمهايشان به سنگها آتش از زمين بيرون مىكند و قسم به سوارانى كه در هنگام صبح غفلتا بر دشمن هجوم مىبرند و با غافلگير كردن آنها ، گرد و غبار بر مىانگيزند و دسته جمعى آنها را در ميان مىگيرند .
اين آيات در وصف على عليه السّلام نازل شد آن زمان كه با سپاه خود در غزوهء ذات سلاسل ( داراى زنجيرها ) شركت نمود و لشكر دشمن را شكست داد و اين پيروزى بعد از چند نوبت اعزام لشكر واقع شد كه رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم غير على عليه السّلام به سركردگى سپاه گسيل داشته بود و آنها نتوانسته بودند كارى صورت دهند و هر يك لشكر را دچار شكست نمودند و در خصوص پيروزى امير المؤمنين در اين جنگ ، سورهء عاديات نازل شد ، در حالى كه مردم همراه حضرت رسول نماز صبح را مىخواندند و وقتى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم اين سوره را تلاوت فرمود بعد از نماز ، اصحاب عرضه داشتند : يا رسول اللّه ، ما اين سوره را نمىشناسيم و نشنيده بوديم ، رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم فرمود : بلى ، على بر دشمنانش ظفر يافت و خداى تعالى اين سوره را توسّط جبرئيل فرستاد و فتح على را به من مژده داد ، چند روز بيشتر نگذشت كه امير المؤمنين با غنائم و اسيران از جنگ بازگشت و اين جنگ را به اين جهت ذات سلاسل مىگويند كه حضرت على عليه السّلام شكست فاحشى به دشمن داد و عدّهاى را كشت و جمع بسيارى را اسير و در بند نمود .
( 6 )
( إِنَّ الْإِنْسانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ )
: ( بدرستى كه انسان نسبت به پروردگارش كافر و ناسپاس است )
( 7 )
( وَ إِنَّهُ عَلى ذلِكَ لَشَهِيدٌ )
: ( و خود او نيز به اين ناسپاسى گواه است )
( 8 )
( وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ )
: ( و بدرستى كه او بر حبّ مال سخت فريفته و بخيل