بدبخترين بدبختهاست و همواره ملازم آتش جهنّم خواهد بود .
( 17 )
( وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى )
: ( و به زودى افرادى كه با تقواترند از آن آتش دور مىشوند )
( 18 )
( الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ يَتَزَكَّى )
: ( همان كسانى كه مال خود را مىدهند تا آن را پاك و پر بركت سازند )
( 19 )
( وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى )
: ( و احدى از صاحب مال طلبكار نيست تا پاداش بخواهد )
( 20 )
( إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلى )
: ( جز در راه كسب رضاى پروردگار اعلاى خود )
( 21 )
( وَ لَسَوْفَ يَرْضى )
: ( و به زودى راضى مىشود )
مسلّما تقوى درجاتى دارد ، بعضى فقط از گناهان بزرگى مثل قتل نفس و فواحش مىپذيرند ، بعضى از فساد اموال مردم پروا دارند و بعضى چون از فقر مىترسند ، از انفاق خوددارى مىكنند ، امّا گروهى هم هستند كه چون از خدا مىپرهيزند و از مقام او ترس دارند ، مال خود را در جهت رضاى او انفاق مىكنند و اين طائفه اخير ( اتقى ) هستند ، چون مال خود را در راه حق انفاق مىكنند تا به اين وسيله مالشان را به نحوى صالح و شايسته رشد دهند و اين انفاق فقط و فقط بخاطر كسب رضاى خداست و كسى از آن فرد اتقى طلبى ندارد و به او نعمتى نداده ، تا او به عنوان پاداش و تلافى ، آن مال را به او انفاق كرده باشد ، بلكه هدف او فقط بدست آوردن رضاى خدا و وجه اللّه « 1 » است ، به هر حال اين چنين كسانى از آتش دوزخ دور نگه داشته مىشوند و به زودى با دريافت اجر نيكو و پاداش حسن و جميلى كه پروردگارشان به آنها مىدهد راضى و خشنود مىگردند .
و اينكه خداوند را با دو صفت ( ربّ ) و ( اعلى ) نام برده به جهت اشاره به اين مطلب است كه خداوند والاترين و ما فوق همه عالىهاست و رب العالمين است لذا جزايى هم كه به بندگان متقّى خود مىدهد ، بزرگترين جزا و والاترين نوع پاداش است به گونهاى كه متناسب با مقام ربوبيّت و علوّ اوست .
هامش
( 1 ) . قبلا درباره ( وجه اللّه ) گفتيم كه منظور ، اسماء و صفات الهى و يا معصومين عليه السّلام هستند .