( 40 )
( وَ وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْها غَبَرَةٌ )
: ( و چهرههايى غبار آلود و اندوهبار )
( 41 )
( تَرْهَقُها قَتَرَةٌ )
: ( به گونهاى ظلمت و كدورت از آنها مىبارد )
( 42 )
( أُولئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ )
: ( آنان همين كافران فاجرند )
مىفرمايد ، در روز قيامت مردم به دو گروه تقسيم مىشوند : اهل سعادت و اهل شقاوت و هر يك از اين دو گروه از چهره و سيمايشان شناخته مىشوند .
اهل سعادت چهرههايى نورانى و درخشان دارند كه فرح و شادمانى و انتظار آيندهاى خوش و سعادتمند از چهرههايشان هويداست و به دليل همين بشارت خندان هستند .
و اهل شقاوت چهرههاى غبار گرفته و كدر دارند كه نشانههاى غم و اندوه در آن آشكار است و سياهى و تاريكى بر چهرههايشان نشسته ، و اين گروه جامع بين دو صفت كفر و فجورند ، كه كفر متعلق به قلب و اعتقاد ، و فجور متعلق به بدن و عمل است و منظور از آن ارتكاب گناهان شنيع مىباشد ، شايد هم منظور از كفر ، كفران نعمات و منظور از فجور مطلق گناهان باشد ، و اين عبارت تعريف اهل شقاوت و طائفه دوّم است و اينكه گروه سعادتمند را تعريف ننمود و از طائفه اوّلى نام نبرد ، به جهت آنست كه سياق كلام انذار مردم از عاقبت وخيم طائفه دوّم بوده است .
سوره تكوير
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
غرض سوره : تذكّر و موعظه بوسيله روز قيامت و توصيف شرايط وقوع آن و آن اهوالى كه در آن واقع مىشود و اثبات صداقت حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلم و حقيقت رسالت و منزّه داشتن پيامبر از آنچه به ايشان نسبت داده شده .