رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم بهرهمند شده و به تطهير خود موفّق گردد .
( 5 )
( أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى )
: ( امّا آنكه اظهار توانگرى و بىنياز مىكند )
( 6 )
( فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّى )
: ( تو به او روى خوش نشان مىدهى )
( 7 )
( وَ ما عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّى )
: ( فكر مىكنى اگر هم پاك نشود ، مسئول نيستى )
( 8 )
( وَ أَمَّا مَنْ جاءَكَ يَسْعى )
: ( و امّا آنكه شتابان به نزد تو آمده )
( 9 )
( وَ هُوَ يَخْشى )
: ( در حالى كه از خدا مىترسد )
( 10 )
( فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى )
: ( تو از او تغافل مىكنى )
در توضيح ملاك آن عبوس شدن و اعراض ، خطاب به آن شخص عبوس ، مىفرمايد « 1 » : تو بسيار به وضع مستكبران و اعراض كنندگان و توانگرانى كه توانگرى خود را به رخ مردم مىكشند و اظهار رياست مىكنند ، توجّه مىكنى و زياد به وضع آنها اهتمام و اعتناء مىكنى ، در حالى كه اگر آنها نخواهند خود را پاك كنند ، بر تو تكليفى نيست ، تا رهايى از آن مسئوليّت تو را حريص كند به مسلمان شدن او و باعث شود كه از وضع كسانى كه قبلا با طيب خاطر مسلمان شدهاند غفلت كنى و از وضع آنكس كه خود را پاك كرده و از خدا مىترسد بىاعتناء باشى و كسى را كه با شتاب به نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىآيد تا بوسيلهء معارف دين و مواعظى كه از پيامبر مىشنود خود را پاك كند و از خدا مىترسد ، به امرش توجهّى نداشته باشى و خود را به كار ديگر مشغول سازى .
( 11 )
( كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ )
: ( چنين مكن ، همانا اين قرآن يك تذكّر و پند است )
( 12 )
( فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ )
: ( براى هر كس كه بخواهد از آن پند گيرد )
( 13 )
( فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ )
: ( تذكّرى در صحيفههاى ارجمند )
( 14 )
( مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ )
: ( كه و الا و پاكيزه است )
هامش
( 1 ) . در بعضى تفاسير نقل شده كه اين عتابها متوجّه رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم است ، امّا به نظر صاحب الميزان ، اخم كردن و اعراض از نابينا يا فقير ، از صفات رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم نيست و آنحضرت را خداوند با وصف ،( إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ )ستوده است و اصولا در طول حيات پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم سابقه نداشته كه دل اغنياء را بدست آورد و از فقرا روى بگرداند ، بلكه همانطور كه گفتيم اين آيات درباره فردى از بنى اميّه است و اين معنا را روايتى از امام صادق عليه السّلام نيز تأييد مىكند .