به گونهاى احساس مىكنند كه نسبتش با روز و شبهاى گذشتهء عمرشان مانند يك شب و يا يك ظهر است .
و ياد قيامت ، ضمانت قرار گرفتن نفس در چنان حالتى است كه در پيش روى خود تمام دنياى مادّى و زر و زيور آن و هر چه در آنست را بكلّى حقير و پست ببيند .
سوره عبس
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
غرض سوره : توبيخ و عتاب كسانى كه ثروتمندان را بر ضعفاء و مساكين مؤمنين مقدّم مىدارند و اهل دنيا را احترام مىكنند و اهل آخرت را خوار مىشمارند ، و اشاره به خلقت انسان و حقارت او در برابر ساحت عظمت الهى و انذار و تهديد انسان از قيامت .
( 1 )
( عَبَسَ وَ تَوَلَّى )
: ( چهره در هم كشيد و روى گردانيد )
( 2 )
( أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى )
: ( از اينكه مرد كورى نزد او آمد )
( 3 )
( وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى )
: ( تو چه مىدانى شايد او تزكيّه شده باشد )
( 4 )
( أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرى )
: ( و يا در برخورد متذكّر شده و آن تذكّر به او نفع برساند )
ظاهرا مردى از بنى اميّه در نزد رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم بود كه ابن مكتوم نابينا وارد شد و در جنب او نشست ، او از ورود وى ناراحت گرديد ، و چهره در هم كشيد و روى گردانيد ، آيه شريفه با توبيخى شديد مىفرمايد : او از آمدن شخص نابينا ناراحت شد ، با اينكه خبر نداشت كه آيا آن نابينا مردى صالح بود و با اعمال صالح ناشى از ايمان ، خود را پاكيزه كرده بود يا نه ، شايد تزكيه شده بود و يا آمده بود تا با تذكّر و گوش دادن به مواعظ