مىفرمايد : آيا خلقت شما عظيمتر و شديدتر است يا خلقت آسمان ؟ آسمانى كه خدا آن را مرتفع و برافراشته كرد و اجزاى آن را تركيب نمود تا هر جزئى در موضعى كه حكمت اقتضاء مىكند ، قرار بگيرد و شبش را تاريك و روزش را روشن و نورانى نمود و اينكه شب و روز را به آسمان نسبت داده ، به جهت آنست كه منشاء ايجاد روز و شب ، نور اجرام آسمانى است ، در ادامه فرمود : بعد از آسمان زمين را گسترد و با شكافتن چشمهها و روياندن نباتات ، آب و چراگاه از زمين بيرون آورد و كوهها را بر زمين استوار كرد تا زمين نوسان و اضطراب نداشته باشد و بتواند آبها و معادن را در خود ذخيره كند و اين همه نعمات در آسمان و زمين متاع و بهرهاى براى شما و چهارپايانى است كه خدا مسخّر شما كرده است .
پس اين خلقت و تدبير كه باعث بهرهمندى شماست بر شما واجب مىسازد كه در پى معرفت پروردگارتان باشيد و از مقام او بترسيد و شكر نعماتش را بجا آوريد ، چون در اين ميان ، روزى هست كه در آن بدانچه كردهايد جزا داده مىشويد و اگر شكر بجا آورده باشيد با شكر و سپاس جزا مىبينيد و اگر كفران كرده باشيد دچار عذاب مىشويد .
و استفهام موجود در آيات استفهامى بدون جدل است كه هر عقل سليمى به آن پاسخ مثبت مىدهد و اعتراف مىكند كه خلقت آسمانها و زمين از خلقت بشر شديدتر و سختر است ، پس قطعا خلقت و اعاده انسان بر خداوند خالق آسمان و زمين دشوار نيست .
( 34 )
( فَإِذا جاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرى )
: ( پس آنزمان كه آن حادثه بزرگ روى دهد )
( 35 )
( يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ ما سَعى )
: ( در آن روز انسان هر چه كرده به ياد مىآورد )
( 36 )
( وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرى )
: ( و جهنّم براى هر صاحب چشمى ظاهر مىشود )
( 37 )
( فَأَمَّا مَنْ طَغى )
: ( امّا كسى كه طغيان كرده )
( 38 )
( وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا )
: ( و زندگى دنيا را ترجيح داده )
( 39 )
( فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوى )
: ( دوزخ جايگاه اوست )
( طامّه ) يعنى عالى و غالب و مراد از آن هر بلا و داهيهاى است كه انسان از دفع آن