( 26 )
( وَ قالَ نُوحٌ رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً )
: ( و نوح گفت :
پروردگارا تو اين كافران را هلاك كن و احدى از آنها را بر روى زمين باقى مگذار )
( 27 )
( إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبادَكَ وَ لا يَلِدُوا إِلَّا فاجِراً كَفَّاراً )
: ( همانا اگر تو آنها را باقى گذارى ، بندگان پاك و با ايمان را گمراه مىكنند و فرزندى جز بدكار و كافر از آنان به ظهور نمىرسد )
( ديّار ) يعنى كسى كه براى منزل گرفتن پياده شده باشد ، و اين عبارت ادامهء نفرين نوح عليه السّلام بر آنهاست كه در آن عرضه مىدارد : پروردگارا ! اين كافران را نابود كن و احدى از آنها را در روى زمين باقى مگذار ، چون هيچ فايدهاى در بقاء آنها نيست نه براى مؤمنان و نه براى فرزندان خودشان ، چون اگر زنده بمانند آن چند نفر مؤمن را هم گمراه مىكنند و اگر فرزندى بياورند صالح نخواهد بود بلكه فرزندانى فاجر ( كه مرتكب فسق بسيار شنيع مىشود ) و بسيار كافر خواهند بود ، البته نوح عليه السّلام اين مسأله غيبى را از راه وحى مطلّع شده بود .
( 28 )
( رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِوالِدَيَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ لا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَباراً )
: ( پروردگارا ! مرا و پدر و مادرم را و هر كه با ايمان به خانهء من داخل شود و همه مردان و زنان با ايمان عالم را ببخش و بيامرز و ستمكاران را جز عذاب و هلاكت نيافزاى )
اين عبارت در واقع دعاى نوح عليه السّلام در حقّ همه مؤمنان تا روز قيامت است و از خدا مىخواهد ، او ، پدر و مادرش ، مؤمنان قومش و همهء مؤمنين تا قيام قيامت را مشمول مغفرت خود قرار دهد و ستمكاران كافر را جز هلاكت نيافزايد ، و ( تبار ) يعنى هلاكتى كه در آخرت باعث عذاب شود همان ضلالت است .