خسران از رحمت تو شدهاند و مكر و نيرنگى بزرگ مرتكب شده و در صدد اغواء مردم بر آمدهاند و به آنها گفتند : خدايان خود را از دست ندهيد و به خاطر نوح از بتهاى بزرگ خود ( ود ، سواع ، يغوث و يعوق و نسر ) دست برنداريد و به عبادت آنها متمسّك شويد ، اين روش همه اقواميست كه در رفاه و عياشى روزگار مىگذرانند كه هم خودشان گمراهند و هم ديگران را گمراه مىكنند و با برانگيختن تعصّبهاى قومى و قبيلهاى اقدام به نابود كردن دعوت ايمانى نموده و مىكوشند تا همه راهها براى نفوذ ايمان به قلبهاى مردم را مسدود كنند ، در ادامه حضرت نوح عليه السّلام مىفرمايد : اين رؤسا و مترفان قوم جمع كثيرى از مردم را كه از ايشان پيروى مىكردند ، گمراه كردند ، پس خدايا گمراهى آنها را بيشتر كن و اين عبارت ، نفرين نوح عليه السّلام بر عليه آنهاست و البته مقصود از گمراهى در اين درخواست ، گمراهى ابتدائى نيست ، بلكه مجازاتى است .
پس همه رؤساى گمراه مردم را حول محورهاى پست و بىارزشى همچون بتهاى سنگى يا بشرى يا افكار و تمايلات نفسانى يا شعارهاى تو خالى جمع مىكنند تا آنها را از تمايل به حقّ باز دارند و به اين ترتيب تسلّط خود را بر آن مردم حفظ كنند و به جهت مجازات ظلمهايشان خداوند با نفرين نوح آنها را بهرهء بيشترى از گمراهى مىدهد .
( 25 )
( مِمَّا خَطِيئاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا ناراً فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْصاراً )
: ( آن قوم از كثرت كفر و گناهانشان ، عاقبت غرق شدند و به آتش دوزخ در افتادند و جز خدا براى خود هيچ يار و ياورى نيافتند )
در بيان عاقبت قوم نوح مىفرمايد : آنها به خاطر معاصى و گناهانشان به وسيلهء طوفان غرق شده و داخل آتشى شدند كه با هيچ مقياسى نمىتوان عذابشان را اندازهگيرى كرد و جز خدا كسى را نيافتند كه آنها را هنگام غرق يارى كند و عذاب را از آنها منصرف نمايد ، منظور از آتش در اين آيه آتش برزخ است ، نه آتش آخرت . و اين آيه از ادلّهء وجود عالم برزخ است و نيز از ادلّهاى است كه اثبات مىكند عذاب الهى به جهت ارتكاب گناهان مىباشد ، در اين آيه شريفه نظم لطيفى وجود دارد كه بين غرق شدن بوسيله آب و سوختن به وسيلهء آتش جمع كرده است .