( 17 )
( كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ )
: ( و اندكى از شب را مىخوابيدند )
( 18 )
( وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ )
: ( و در سحرها استغفار مىكردند )
( 19 )
( وَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ )
: ( و در اموال خود حقّ معلومى براى سائل و محروم قائل بودند )
اين آيات احوال متقّين را در قيامت بيان مىكند ، مىفرمايد : اهل تقوى در بهشتها و چشمهسارهايى وصفناشدنى و عظيم الشأن قرار دارند در حالى كه قابليت دريافت آنچه را كه پروردگارشان به آنها اعطا كرده دارند و از آنچه خدا به ايشان داده راضى هستند و اين به جهت آنست كه قبلا در دنيا نيكو كار بودند و اندكى از شب را مىآرميدند و باقى آن را به نماز شب و تهجّد مىپرداختند و در هنگام سحرگاه نيز براى گناهانشان استغفار مىكردند ، اين رفتار آنها در برابر خالقشان بود ، اما در برابر خلق خدا نيز رفتارشان به اين صورت بود كه به نيازمندان و محتاجان كمك مالى مىكردند و خودشان به مقتضاى فطرت درك مىنمودند كه سائل و محروم در اموال آنها حقّى دارد و به همين جهت هم حق آنها را ادا مىكردند تا رحمت را انتشار داده و نيكوكارى را بر هواهاى نفسانى مقدّم بدارند و ( سائل ) كسى است كه اظهار فقر و نياز كند و از انسان چيزى بخواهد امّا ( محروم ) كسى است كه از رزق محروم است ولى از شدّت حيا و تعفّف درخواست نياز نمىكند .
( 20 )
( وَ فِي الْأَرْضِ آياتٌ لِلْمُوقِنِينَ )
: ( و در زمين نشانههايى براى اهل يقين وجود دارد )
( 21 )
( وَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَ فَلا تُبْصِرُونَ )
: ( و در درونتان پس چرا بصيرت نمىيابيد ؟ )
( 22 )
( وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدُونَ )
: ( و در آسمان ، هم رزق شما هست و هم آنچه كه وعده داده شدهايد )
( 23 )
( فَوَ رَبِّ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ ما أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ )
: ( قسم به پروردگار آسمانها و زمين كه آنچه كه وعده داده شدهايد عينا مانند سخن گفتن شما حقيقت دارد )
سياق اين آيات اثبات توحيد ربوبيّت خداست . ابتدا به آن عجايب و نشانههاى