ايمان آوردهايد ، صداى خود را بلندتر از صداى رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم بر نياوريد و با او به صوت بلند سخن مگوئيد ، آنچنان كه خودتان با يكديگر سخن مىگوييد ، تا مبادا اعمالتان نادانسته ، بىنتيجه و باطل شود )
يعنى اى مؤمنان وقتى با پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم سخن مىگوئيد به منظور حفظ احترام و تعظيم آن حضرت بكوشيد . صدايتان بلندتر از صداى آن حضرت نباشد چون اين عمل دو ايراد بزرگ دارد ، يا به منظور توهين به آن جناب است كه اين عمل كفر است و يا فقط بىادبى و نادانى است كه موجب مىشود فرد رعايت مقام رسول الله صلّى اللّه عليه و إله و سلم را ننمايد . در ادامه مىفرمايد با آن حضرت همانطور كه با يكديگر صحبت مىكنيد و قيل و قال به راه مىاندازيد ، سخن مگوئيد ، چون رعايت ادب بندگى اقتضاء مىكند با رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم به نرمى و آرامش سخن بگوئيد و چنانچه بر سر آن جناب فرياد زده و صدايتان را بر او بلند كنيد اعمالتان به جهت جهلتان ، حبط و باطل مىشود « 1 » .
و اين بطلان اعمال قبل از اينكه به جهت نهى الهى باشد ، ناشى از عظمت و زشتى اين فعل است .
از اين آيه استفاده مىشود كه غير از كفر ، گناهان ديگر مثل بلند كردن صدا بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم نيز باعث حبط عمل مىشود .
( 3 )
( إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْواتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوى لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ عَظِيمٌ )
: ( بدرستى كسانى كه صوت خود را در برابر رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم آهسته مىكنند ، كسانى هستند كه خدا دلهايشان را براى تقوى آزمايش كرده و ايشان مغفرت و اجرى عظيم دارند )
مىفرمايد كسانى كه صوتشان را در برابر رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم بلند نمىكنند ، بلكه به قصد احترام و تعظيم خدا و پيامبر خدا آن را آهسته و كوتاه مىنمايند ، كسانى هستند كه خدا قلبهاى آنها را به جهت تقوى تمرين و عادت داده ، يا اين مشقّتها را به دلهايشان تحميل كرده تا قلبهايشان به تقوى عادت كند . و ايشان هم آراسته به صفت تقوى شدهاند و از
هامش
( 1 ) . از همين جا هم استفاده مىشود كه بلند كردن صدا در مشاهد مشرّفه جايز نيست ( مصحح ) .