در آنها پراكنده كرده و او هر وقت بخواهد مىتواند آنها را جمع آورى كند )
معناى آيه واضح است و براى اثبات توحيد ربوبى خداوند به يكى از آيات الهى يعنى خلق آسمانها و زمين و جنبندگان آنها مىپردازد . از ظاهر آيه استفاده مىشود كه در آسمانها نيز مانند زمين جاندارانى هست و خداوند بر حشر همه آن جاندارانى كه در آسمانها و زمين منتشر كرده قادر است .
و صفت قدير گوياى كمال قدرت است و قدير كسى است كه بر انجام هر كارى كه اراده كند ، و به اندازهاى كه حكمش اقتضاء مىكند ، قادر است . و لازمه اين صفت خداوند ، نفى مطلق عجز از ساحت اوست .
( 30 )
( وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثِيرٍ )
: ( و آنچه از مصيبت كه به شما مىرسد ، به جهت اعماليست كه به دست خود كردهايد و خدا از بسيارى از گناهان در مىگذرد )
( 31 )
( وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ )
: ( و شما در زمين نمىتوانيد خدا را به ستوه آوريد و غير از خدا سرپرست و ياورى نداريد )
( مصيبت ) يعنى هر ناملايمى كه به انسان برسد .
مىفرمايد هر بلا و مكروهى كه به انسان مىرسد در نتيجه گناهان و اعمال بديست كه مرتكب شده و در عين حال خداوند از بسيارى گناهان و زشتىها عفو مىكند و آنها را مىبخشايد .
و چون خطاب آيه عام است ، لازمهاش اين است كه مصيبت شامل همه مصائب عمومى مثل قحطى ، گرانى ، بيمارى و زلزله و امثال آن باشد ، لذا ممكن است بعضى از مردم مرتكب گناهان و اعمال پليد بشوند امّا مصيبت عام به همهء جامعه برسد كه در اين صورت آن عقوبت براى بعضى در حكم امتحان و آزمايش و براى بعضى ديگر در حكم عقوبت و كيفر است .
در عين حال خداوند از روى كرم ، بسيارى از بديها و گناهان را مىآمرزد و از آنها چشم پوشى مىكند . به هر حال آيه شريفه در مقام اثبات ارتباط بين مصائب و گناهان