فقط خداى واحد را عبادت كنيد و براى او سجده نماييد كه آنها را آفريده ، چون عبادت خدا با عبادت غير خدا نمىسازد و اگر مىخواهيد خدا را عبادت كنيد بايد دست از عبادت غير او برداريد .
( 38 )
( فَإِنِ اسْتَكْبَرُوا فَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ هُمْ لا يَسْأَمُونَ )
: ( و اگر تكبّر ورزيدند ، پس آنان كه در جوار پروردگار تو هستند ، شب و روز او را تسبيح مىگويند و خسته نمىشوند )
يعنى اگر اين كفّار از سجده براى خداى يگانه امتناع كردند و تكبّر ورزيدند ، بايد بدانند كه خداوند احتياجى به عبادت آنها ندارد ، چون ملائكه و بندگان مخلصى كه در درگاه الهى هستند ، دائما و بدون احساس ملالت و خستگى او را تسبيح مىگويند .
( 39 )
( وَ مِنْ آياتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خاشِعَةً فَإِذا أَنْزَلْنا عَلَيْهَا الْماءَ اهْتَزَّتْ وَ رَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْياها لَمُحْيِ الْمَوْتى إِنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ )
: ( و از نشانههاى او اين است كه زمين را مىبينى مرده و خموده است ولى وقتى ما باران را بر آن نازل مىكنيم به جنب و جوش مىافتد و نشو و نما مىيابد ، بدرستى همان كسى كه زمين را زنده كرد ، مردهگان را نيز زنده مىسازد ، همانا او بر هر امرى تواناست )
در اين آيه بر مسأله معاد احتجاج شده و مىفرمايد : از نشانهها و آيات الهى اين است كه زمينى را كه در زمستان خشك و خموده است با بارش باران سرسبز و خرّم مىسازد ، درست مانند شخص افتاده حالى كه خوارى و ذلّت از سر و رويش مىبارد امّا بواسطه دسترسى به مالى ، نارسائيهايش را اصلاح كرده و داراى نشاط و تبخترى شده كه آثار خرمّى و نعمت از چهرهاش هويداست .
آنگاه مىفرمايد : همان كسى كه زمين مرده را زنده و شاداب مىسازد مردگان را نيز زنده خواهد كرد ، چون او بر هر امرى توانا و قادر است .
[ آيهء ( 54 - 40 ) بيان اينكه قرآن از تحريف مصون است و نكوهش انسان به جهت غفلت در حال نعمت ]
( 40 )
( إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آياتِنا لا يَخْفَوْنَ عَلَيْنا أَ فَمَنْ يُلْقى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ اعْمَلُوا ما شِئْتُمْ إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ )
: ( همانا كسانى كه در آيات ما انحراف مىورزند ، امر آنها بر ما مخفى نيست ، آيا كسى كه در آتش افكنده مىشود بهتر