گذشت تحمّل كن ، در اين صورت است كه ناگهان مىبينى همان دشمن سرسخت آن چنان دست از دشمنى برمىدارد كه مانند دوستى مشفق و مهربان مىشود .
( 35 )
( وَ ما يُلَقَّاها إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَ ما يُلَقَّاها إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ )
: ( و اين مطلب را نمىپذيرند مگر كسانى كه خويشتندارند و مگر آنها كه بهرهء عظيمى از سعادت دارند )
در ادامه در مقام تعظيم و مدح دفع به احسن مىفرمايد ، كسى اين سفارش را نمىپذيرد مگر آنهايى كه صبورند و نيز آنهايى كه بهرهء بزرگى از كمال انسانيّت و صفات نيك دارند ، چون خير در آنها مستقّر است ، از اين آيه استفاده مىشود كه حظّ عظيم تنها نصيب صابران مىگردد .
( 36 )
( وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ )
: ( و اگر از ناحيهء شيطان به نحوى تحريك شدى به خدا پناه ببر كه همانا او شنواى داناست )
( نزغ ) يعنى سيخ و تازيانه زدن به پهلوى حيوان براى تهييج و تحريك او ، شيطان هم با وسوسه مردم مانع از به ثمر رسيدن زحمات پيامبر در امر دعوت مىشد و اهل كفر و انكار را تحريك مىكرد تا دعوت آن حضرت را نپذيرند . و به اين ترتيب ميان رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم و مردم دشمنى مىافكند و خداوند به رسول خود فرمان مىدهد كه در صورت اخلالگرى شيطان در امر دعوتت ، به خدا پناه ببر ، چون خدا شنواى دعاى تو و داناى به احوال و اعمال توست .
( 37 )
( وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ )
: ( و از نشانههاى او شب و روز و خورشيد و ماه است پس براى خورشيد و ماه سجده نكنيد بلكه براى خدايى سجده كنيد كه آنها را آفريده ، اگر مىخواهيد كه براستى عبادتى بجا آوريد )
در اين آيه به اصل دعوت توحيدى پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم پرداخته و از راه وحدت تدبير در سراسر عالم و پيوستگى آن ، بر وحدت پروردگار مدبّر احتجاج مىكند و نيز از راه وحدت ربّ بر پرستش او حجّت مىآورد . مىفرمايد ماه و خورشيد و روز و شب از آيات خدا هستند ، پس براى آنها سجده نكنيد ، چون آنها مخلوق و مربوب اللّه هستند ،