كتابى عزيز است كه نظيرى ندارد و هيچ كتابى نمىتواند هم پايه آن شده و آن را مغلوب سازد و نيز هيچ باطلى چه در عصر نزولش و چه بعد از آن تا قيام قيامت ، هرگز نمىتواند در آن رخنه كند ، بنابراين حقانيّت و حجّيت آن تا قيامت باقى است و علّت اين امر آنست كه قرآن از ناحيه حكيمى صادر شده كه سستى و خلل در عمل او راه ندارد و ستوده و حميد مطلق است .
( 43 )
( ما يُقالُ لَكَ إِلَّا ما قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِنْ قَبْلِكَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ )
: ( به تو نمىگويند جز آنچه را كه به رسولان قبل از تو نيز مىگفتند ، همانا پروردگارت صاحب مغفرت و نيز داراى عقابى دردناك است )
خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىفرمايد اين سخنان توهين آميزى است كه كفّار و مشركين به تو نسبت مىدهند و تو را ساحر و ديوانه مىخوانند عينا نظير همان سخنانى است كه مكذّبان امم گذشته به پيامبران قبل از تو مىگفتند ، آنگاه در مقام تهديد مىفرمايد : پروردگار تو همانطور كه داراى مغفرت است ، صاحب عقابى دردناك نيز هست ، پس منتظر باشند تا ببينند پروردگارشان چگونه با آنها معامله مىكند و هر چه مىخواهند انجام دهند به هر حال خدا نسبت به همه اعمال آنها بيناست و جزاى آنها را به تمامه خواهد داد .
( 44 )
( وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِيًّا لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آياتُهُ ءَ أَعْجَمِيٌّ وَ عَرَبِيٌّ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدىً وَ شِفاءٌ وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ )
: ( و اگر ما قرآن را به زبان غير عربى نازل مىكرديم ، آنوقت اينها مىگفتند : چرا آياتش جداى از هم نيست و چرا با عرب ، به زبان غير عربى و غير فصيح سخن مىگويد ؟ بگو : اين قرآن براى كسانى كه ايمان بياورند هدايت و شفاء است و كسانى كه ايمان نمىآورند در گوشهايشان سنگينى است و همين قرآن مايهء كورى آنهاست و ايشان در قيامت از فاصلهاى دور ندا داده شوند )
مىفرمايد : اگر ما قرآن را اعجمى و غير عربى قرار مىداديم ، يعنى كلامى بود كه مقاصدش را افاده نمىكرد و نظمى بليغ نداشت ، كفّار قومت مىگفتند : چرا آياتش را