است ، نه آن آلههء گوناگون و متفرّقى كه شما مىپرستيد ، پس به توحيد آن خداى يگانه قيام كنيد و شركاء را از ساحت او نفى نماييد و از بابت شرك و گناهانى كه تاكنون مرتكب شدهايد از درگاه او آمرزش بخواهيد .
و آنگاه در مقام تهديد مشركين مىفرمايد : ويل و هلاكت بر مشركانى كه خدا را واحد نمىشمارند و به خاطر رضاى او و تزكيه نفسشان زكات نمىدهند و به فقرا و مساكين انفاق نمىكنند و نيز منكر معاد و سراى آخرت هستند .
( 8 )
( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ )
: ( همانا كسانى كه ايمان آورده و اعمال شايسته بجا آوردند برايشان اجرى است كه هرگز منقطع نمىشود )
يعنى مؤمنانى كه ايمان را با عمل صالح قرين نمودهاند ، خداوند به فضل و جعل خود ( نه از پيش خودشان ) آنها را مستحقّ اجرى غير منقطع و دائمى مىنمايد و مسلما رزق خدا مانند انعام و اعطاء بشر نيست كه با منّت توأم باشد ، بلكه رزقى نامحدود و بىمنّت است .
( 9 )
( قُلْ أَ إِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَ تَجْعَلُونَ لَهُ أَنْداداً ذلِكَ رَبُّ الْعالَمِينَ )
: ( بگو به راستى شما به خدايى كفر مىورزيد كه زمين را در دو روز خلق كرد و براى او شريكانى قائل مىشويد ، با اينكه او پروردگار تمامى عوالم است )
( 10 )
( وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ مِنْ فَوْقِها وَ بارَكَ فِيها وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَواءً لِلسَّائِلِينَ )
: ( و در زمين كوههايى ريشهدار قرار داد كه قسمت بيرونى آن سر به آسمان كشيده و در زمين خير بسيار قرار داده و نيز در زمين آنچه قوت و رزق هست در چهار فصل پديد آورده كه كفاف همه روزى خواران را بدهد )
( 11 )
( ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ )
: ( آنگاه به آسمان پرداخت كه دودى بود و به هر دو فرمود : بايد با رضايت يا با اكراه تحت فرمان من در آييد ، گفتند : با رغبت تحت فرمانيم )
در اينجا با استفهامى تعجّبى مىفرمايد : آيا شما به خدايى شرك مىورزيد كه برهان و حجّت بر وحدانيّت او قائم است و براى او در امر الوهيّت و ربوبيّت شريك قائل