است ، نه آن آلههء گوناگون و متفرّقى كه شما مىپرستيد ، پس به توحيد آن خداى يگانه قيام كنيد و شركاء را از ساحت او نفى نماييد و از بابت شرك و گناهانى كه تاكنون مرتكب شدهايد از درگاه او آمرزش بخواهيد . و آنگاه در مقام تهديد مشركين مىفرمايد : ويل و هلاكت بر مشركانى كه خدا را واحد نمىشمارند و به خاطر رضاى او و تزكيه نفسشان زكات نمىدهند و به فقرا و مساكين انفاق نمىكنند و نيز منكر معاد و سراى آخرت هستند . ( 8 ) ( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ ) : ( همانا كسانى كه ايمان آورده و اعمال شايسته بجا آوردند برايشان اجرى است كه هرگز منقطع نمىشود ) يعنى مؤمنانى كه ايمان را با عمل صالح قرين نمودهاند ، خداوند به فضل و جعل خود ( نه از پيش خودشان ) آنها را مستحقّ اجرى غير منقطع و دائمى مىنمايد و مسلما رزق خدا مانند انعام و اعطاء بشر نيست كه با منّت توأم باشد ، بلكه رزقى نامحدود و بىمنّت است . ( 9 ) ( قُلْ أَ إِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَ تَجْعَلُونَ لَهُ أَنْداداً ذلِكَ رَبُّ الْعالَمِينَ ) : ( بگو به راستى شما به خدايى كفر مىورزيد كه زمين را در دو روز خلق كرد و براى او شريكانى قائل مىشويد ، با اينكه او پروردگار تمامى عوالم است ) ( 10 ) ( وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ مِنْ فَوْقِها وَ بارَكَ فِيها وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَواءً لِلسَّائِلِينَ ) : ( و در زمين كوههايى ريشهدار قرار داد كه قسمت بيرونى آن سر به آسمان كشيده و در زمين خير بسيار قرار داده و نيز در زمين آنچه قوت و رزق هست در چهار فصل پديد آورده كه كفاف همه روزى خواران را بدهد ) ( 11 ) ( ثُمَّ اسْتَوى إِلَى السَّماءِ وَ هِيَ دُخانٌ فَقالَ لَها وَ لِلْأَرْضِ ائْتِيا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً قالَتا أَتَيْنا طائِعِينَ ) : ( آنگاه به آسمان پرداخت كه دودى بود و به هر دو فرمود : بايد با رضايت يا با اكراه تحت فرمان من در آييد ، گفتند : با رغبت تحت فرمانيم ) در اينجا با استفهامى تعجّبى مىفرمايد : آيا شما به خدايى شرك مىورزيد كه برهان و حجّت بر وحدانيّت او قائم است و براى او در امر الوهيّت و ربوبيّت شريك قائل
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج ٤ — صفحة 211
مساهمون: فاطمه مشايخ
ص٢١١