به همين علوم مغرور و فريفته شده بودند و لذا وقتى رسولان الهى با معارف حقيقى و آيات آشكار به نزدشان آمدند ، از آنها اعراض كردند و ايشان را به حساب نياوردند و وعده و وعيد انبياء را مسخره كردند و در نتيجه عذاب الهى بر آنها نازل شد و آنها را هلاك كرد .
( 84 )
( فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا قالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَ كَفَرْنا بِما كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ )
: ( پس وقتى كه عذاب ما را ديدند ، گفتند : ما فقط به خدا ايمان آورديم و به آنچه شريك خدا مىگرفتيم كفر مىورزيديم )
مىفرمايد وقتى عذاب شديد ما را به چشم خود مىديدند ، پشيمان شده و اظهار ايمان مىكردند ، امّا ايمان اضطرارى و در هنگام نزول عذاب هيچ سودى برايشان نداشت . چون در آن مرحله ، ديگر غيب به شهود مبدّل شده و وعدهء عذاب را به چشم خود مشاهده كردهاند و چارهاى جز اعتراف به حقانيّت آن ندارند .
( 85 )
( فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا سُنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْكافِرُونَ )
: ( پس ايمانشان بعد از ديدن عذاب ما سودى برايشان نداشت ، اين سنّت خداست كه همواره در بندگانش جريان داشته و اينجاست كه كافران زيانكار مىشوند )
همچنانكه گفتيم ايمان در صورتى مفيد است كه اختيارى باشد امّا ايمان هنگام مشاهدهء عذاب ، ايمان اضطرارى است و سودى نمىبخشد و اين سنّت خداست كه در ميان بندگانش جارى نموده ، كه توبهء بعد از مشاهدهء عذاب را نمىپذيرد و در اينجاست كه كافران زيانكار مىشوند ، چون اصل سرمايه عمر و نفس خود را از دست دادهاند و راهى براى جبران مافات ندارند و در دنيا به عذاب استيصال هلاك شده و در آخرت نيز به عذاب ابدى دچار خواهند شد .