اين آيه و آيهء بعدى در مقام اثبات توحيد ربوبى هستند .
مىفرمايد خلقت آسمانها و زمين ملازم حق بوده يعنى غرض و غايتى داشته كه همان مسأله بعث و معاد است ، در ادامه به عنوان نمونهاى از تدبير الهى مسأله شب و روز را مطرح مىنمايد و مىفرمايد : خداوند شب را بر روز مىاندازد و آن را مىپوشاند و روز را بر شب مىاندازد و روز آن را پس مىزند و خود ظهور مىكند و اين امر پيدايش شب و روز كه بطور متوالى و لا ينقطع صورت مىگيرد ، آيت آشكارى بر توحيد ربوبى است . در ادامه مىفرمايد خداى سبحان خورشيد و ماه را مسخّر نموده تا بر طبق نظام جارى در عالم زمينى جريان يابند و اين سير تا مدتّى معين ادامه دارد كه از آن حد تجاوز نمىكنند ، آنگاه به دو صفت عزيز و غفور اشاره مىكند . چون خداوند عزيزى است كه هرگز دچار ذلّت نمىشود و آمرزندهايست كه سزاوار است به طمع نيل به آمرزش او مردم تنها او را بپرستند و به او ايمان بياورند تا گناهشان را از ناحيه علّو عزّتش بيامرزد .
( 6 )
( خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الْأَنْعامِ ثَمانِيَةَ أَزْواجٍ يَخْلُقُكُمْ فِي بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ خَلْقاً مِنْ بَعْدِ خَلْقٍ فِي ظُلُماتٍ ثَلاثٍ ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُصْرَفُونَ
( او شما را از يك تن بيافريد و همسر او را از جنس او قرار داد و براى شما هشت جفت از چهارپايان را نازل كرد . شما را در شكم مادران در تاريكيهايى سهگانه ، خلقتى پس از خلقت ديگر بيافريد . اين خداست كه پروردگار شماست ملك از آن اوست و هيچ معبودى جز او نيست پس به كجا منحرف مىشويد ؟ )
در اين آيه براى اثبات توحيد ربوبى به خلقت بشر و چهارپايان اشاره مىكند .
مىفرمايد خداوند همهء شما بنى بشر را از يك تن يعنى آدم عليه السّلام بيافريد و همسر او حوّا ( س ) را از جنس و نوع خود او قرار داد و هشت جفت نر و ماده شتر ، گاو ، گوسفند و بز را از خزائن رحمت و فيض بىمنتهاى خود نازل كرد و آنها را در زمين ظاهر نمود . و آنگاه به كيفيّت خلقت انسان و چهارپايان مىپردازد و اگر خطاب را فقط متوجه انسانها نموده به اعتبار اولويّت انسان صاحب عقل بر آن انواع ديگر است ، و معناى خلق بعد از خلق همان مراحل جنينى است كه پشت سر هم قرار دارد . ( شامل نطفه ، علقه ، مضغه و . . . )