انسانى است ، پس در اينجا در واقع به رسول خود مىفرمايد ، تو عبوديّت قلبى خود را در تمامى شئون زندگى با پيروى از آنچه خدا برايت تشريع كرده اظهار كن ، در حالى كه در روش زندگى و عبادت خود غير از آنچه خدا امر نموده ، انجام نداده و دين خود را براى او خالص مىسازى .
( 3 )
( أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ ما نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي ما هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ كاذِبٌ كَفَّارٌ )
: ( آگاه باشيد كه دين خالص تنها براى خداست و كسانى كه به جاى خدا اوليائى مىگيرند ، آنها را نمىپرستند جز به اين منظور كه آنها ايشان را قدمى به سوى خدا نزديك كنند ، همانا خدا در بين آنان در خصوص مطالب مورد اختلافشان حكم مىكند ، به درستى خدا كسى را كه دروغگو و كفران پيشه است ، هدايت نمىكند )
يعنى همه مردم بايد بدانند كه خدا فقط عبادت كسانى را مىپذيرد كه تنها او را عبادت كنند ، و عبادت مشركين و كسانى كه هم خدا را مىخوانند و هم در كنار او آلهه يا بت را مىپرستند ، مقبول درگاه الهى واقع نمىشود .
مىدانيم كه مشركان خداى سبحان را به عنوان خالق هستى باور دارند اما او را بالاتر از وهم و درك بشر مىدانند و مىگويند ما بايد با توجّه به مقرّبين او از مخلوقاتش نظير بتها و ملائكه و رؤساى بشرى ، به او نزديك شويم و آنها هستند كه خدا تدبير امور خلق را به ايشان واگذار كرده و ما بايد با تقرّب به آنها خود را به درگاه خدا نزديك كنيم و آنها از ما شفاعت كنند . امّا خداوند مىفرمايد اينهايى كه به غير خدا اولياء و اربابى اتخّاذ مىكنند تا شايد بوسيلهء آنها به درگاه خدا نزديك شوند ، بايد بدانند خداوند ميان آنها و اولياء ايشان و مؤمنين حكم و قضاوت مىكند و هر يك را با جزاى مناسبش جزا مىدهد و چون خدا افراد دروغگو و كفر پيشه را به حسن عاقبت هدايت نمىكند ، مسلّما حكمش در روز قيامت بر عليه مشركين است و آنها به سزاى اتّخاذ گمراهى بر هدايت و كفران نعمات الهى به سوى آتش خواهند رفت .
( 4 )
( لَوْ أَرادَ اللَّهُ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً لَاصْطَفى مِمَّا يَخْلُقُ ما يَشاءُ سُبْحانَهُ هُوَ اللَّهُ الْواحِدُ