( 118 )
( وَ هَدَيْناهُمَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ )
: ( و آن دو را به راه مستقيم هدايت كرديم )
( 119 )
( وَ تَرَكْنا عَلَيْهِما فِي الْآخِرِينَ )
: ( و آثار و نام نيكشان را براى آيندگان حفظ نموديم )
( 120 )
( سَلامٌ عَلى مُوسى وَ هارُونَ )
: ( سلام بر موسى و هارون )
( 121 )
( إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ )
: ( ما اينچنين نيكوكاران را جزا مىدهيم )
( 122 )
( إِنَّهُما مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ )
: ( آن دو از بندگان مؤمن ما بودند )
مىفرمايد ما بر موسى و هارون نعمت بخشيديم و منّت نهاديم كه اين نعمات شامل نجات از شرّ فرعونيان و انزال كتاب و هدايت و . . . مىباشد و خداوند اين نعمات را بر مىشمارد ، ابتدا نجات از اندوه شديدى است كه بنى اسرائيل از شرّ فرعون داشتند و او آنها را به بندگى و استضعاف مىكشانيد ، آنگاه به نعمت نصرت اشاره مىكند كه بواسطهء تأييد الهى از مصر بيرون رفته و از دريا عبور كردند امّا فرعون و لشكريانش در دريا غرق شدند و به اين ترتيب خداوند آنها را بر فرعون غلبه داد و پس از آن به ايشان كتاب تورات را عطاء كرد كه مجهولات نهانى را برايشان روشن مىكرد و امورى را كه مورد احتياج آنها در دنيا و آخرت بود براى ايشان آشكار كرده و توضيح مىداد .
و بوسيلهء تورات آنها را به سوى صراط مستقيم هدايت كرد ، هدايت كامل و تامّى كه آنها را به سوى راه روشنى هدايت مىكرد كه هرگز سالكين آن گمراه نمىشوند و خداوند بعد از آنها ثمرهء دعوتشان يعنى كلمهء توحيد را در امم بعدى باقى نگه داشت تا مردم آينده آنان را به نيكى و مجاهدت در راه خدا ياد كنند و آنگاه خداوند به اين دو بزرگوار عليهما السّلام درود و تحيّت مىفرستد و مىفرمايد ما اينچنين نيكوكاران را جزا مىدهيم و دعايشان را برآورده ساخته و آنها را در دنيا و آخرت مورد انعام قرار مىدهيم چون آن دو از بندگان مؤمن ما بودند يعنى آراسته به حسن عقيده و باطن بودند و در نتيجه جز عمل صالح و نيك از آنان صادر نمىشد .
( 123 )
( وَ إِنَّ إِلْياسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ )
: ( بدرستى كه الياس از پيامبران بود )
( 124 )
( إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ لا تَتَّقُونَ )
: ( آنزمان كه به قومش گفت : آيا نمىخواهيد پرهيزگار باشيد ؟ )