از قربانى شدن نجات يافت و خداوند دعوت توحيدى ابراهيم را در امّتهاى آينده زنده و پابرجا نگه داشت تا همواره از او به عنوان قهرمان توحيد ياد شود و سپس خداى متعال ، خود به ابراهيم تحنيت و درود مىفرستد ، آن هم درودى كه از شدّت عظمت قابل توصيف نيست و مجددا مىفرمايد : ما نيكوكاران را اينچنين جزا مىدهيم ، يعنى چون ابراهيم از نيكان بود خداوند دعاى او را اجابت فرمود و او را به چنين كراماتى اختصاص داد و خدا جزاى هر نيكوكارى را به احسن وجه ادا مىنمايد . سپس در تعليل مطلب فوق مىفرمايد ، ابراهيم از بندگان مؤمن ما بود يعنى حقيقت بندگى و ايمان در وجود ابراهيم عليه السّلام تجسّم يافته بود بطوريكه اعتقادات حقّه او در تمام اركان وجوديش جريان داشت و لذا جز صلاح و نيكى از وى صادر نمىشد .
در ادامه فرمود ما ابراهيم را بشارت داديم كه صاحب فرزندى به نام اسحاق نيز مىشود كه آن فرزند از انبياء صالح و شايستهء الهى خواهد بود و فرمود ما ابراهيم و اسحاق را خير و دوام داديم و ذريّهء آنها را پرحاصل و پرثمر گردانديم و از ذريّه ايشان بعضى نيكوكار بودند و برخى آشكارا به نفس خود ستم كردند ، و افعالى كه از بنى اسرائيل صادر شده ، نمونهء كامل فساد در روى زمين است و نمونههاى آن بزرگترين مصداق براى اين آيه مىباشد و گفته شده از نيكويى توالى و ترتيب در اين سوره آنست كه ماجراى نوح كه پدر دوم بنى آدم است و خدا او را از غرق و طوفان نجات داد ، قبل از ماجراى ابراهيم ذكر شده كه او نيز قهرمان توحيد و يكتا پرستى است و خداوند او را از آتش و سوختن نجات داده است .
[ آيهء ( 132 - 114 ) آياتى دربارهء موسى و هارون و الياس ( عليهم السلام ) ]
( 114 )
( وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلى مُوسى وَ هارُونَ )
: ( و همانا ما بر موسى و هارون منّت نهاديم )
( 115 )
( وَ نَجَّيْناهُما وَ قَوْمَهُما مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ )
: ( و آن دو و قوم آنها را از اندوهى عظيم رهايى بخشيديم )
( 116 )
( وَ نَصَرْناهُمْ فَكانُوا هُمُ الْغالِبِينَ )
: ( و آنها را يارى كرديم ، در نتيجه آنها غالب شدند )
( 117 )
( وَ آتَيْناهُمَا الْكِتابَ الْمُسْتَبِينَ )
: ( و به آنها كتابى روشنگر داديم )