مرا دوست داشته هركه مرا دوست دارد خدا را دوست داشته و هركه خدا را دوست دارد بهشت خواهد رفت . چنانكه اهل بهشت را ولى اللّه خطاب مىكنند در حقيقت محبّ امير المؤمنين را خداوند دوست مىدارد و همچنين هركه با على تو را دشمن دارد مرا دشمن داشته و هركه مرا دشمن دارد خدا را دشمن داشته و دشمن خدا در آتش مخلّد است . پس مىدانى كه دشمن هرقدر عمل حسنه كند از او قبول نمىشود چون ترك رضاى الهى نموده و از طريق غير حق داخل شده و خلاف فرمودهى خداو رسول نموده و هرگاه اين شخص از قلب توبه نمود ترك عداوت نمود محّب امير المؤمنين ( ع ) شد رضاى الهى را فايز مىگردد و جميع اعمال او مقبول درگاه احديّت خواهد شد و دو فرد مناسب مقام ذكر مىكنم :
ايدل محبّت اسد اللّه طاعت است * مدح على والى « 1 » شنيدن عبادت است
بودن بذكر حيدر كرّار يك نفس * باللّه « 2 » در مقابل صد سال طاعت است
در اعمال فريضه بسيار ثواب ذكر شده در تركش عقاب دارد لكن از اسلاميّت خارج نمىشود به ترك اعمال به خداوند عاصى مىشود و لكن ترك محبّت و دشمنى آن حضرت از ايمان خارج مىكند و به عاصى در اعمال اميد نجات هست چون روح ايمان ذرّه در او باقى است همينكه ايمانش عارضى شد و طريق حق را گمراه نمود و انكار ولايت مطلقه نمود ديگر راه نجات بر او نمىماند و در هركس برات آزادى از آتش جهنّم بوده باشد بايد از خانواده ولايت اخذ كند در همه عوالم خلاصى از مهلكه و شدايد و عقاب محبّت آنها است و اين است كه فرمودهاند : اطلبو العلم من المهد الى اللحد ، طلب كنيد علم را از حال شيرخوارهگى كه در گهواره هستى الى خانه قبر . كدام علم است كه اينقدر طلب كنيم هرگاه نماز و روزه است و علم ساير اعمال بديهى است به زودى انسان ياد مىگيرد بعد از سنّ بلوغ در حال طفوليّت تكليف ندارد كه اينها را ياد بگيرد پس اين علم ظاهرى نيست آن علم كه بايد اوّل عمر الى آخر عمر طلب كند علم معرفت الهى است و محبّت و دوستى پيغمبر و آل او ( ع ) .
انسان كه مشغول عبادت مىشود وقت معيّنى دارد . نماز كه افضل طاعات
هامش
( 1 ) . در اصل : وال
( 2 ) . در اصل : باللّهى