بهرهمند كنيد ( اعم از اينكه مهريه بر ايشان قرار داده باشيد يا خير ) و بدون خشونت و درگيرى آنها را طلاق دهيد .
( 50 )
( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَحْلَلْنا لَكَ أَزْواجَكَ اللَّاتِي آتَيْتَ أُجُورَهُنَّ وَ ما مَلَكَتْ يَمِينُكَ مِمَّا أَفاءَ اللَّهُ عَلَيْكَ وَ بَناتِ عَمِّكَ وَ بَناتِ عَمَّاتِكَ وَ بَناتِ خالِكَ وَ بَناتِ خالاتِكَ اللَّاتِي هاجَرْنَ مَعَكَ وَ امْرَأَةً مُؤْمِنَةً إِنْ وَهَبَتْ نَفْسَها لِلنَّبِيِّ إِنْ أَرادَ النَّبِيُّ أَنْ يَسْتَنْكِحَها خالِصَةً لَكَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ قَدْ عَلِمْنا ما فَرَضْنا عَلَيْهِمْ فِي أَزْواجِهِمْ وَ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ لِكَيْلا يَكُونَ عَلَيْكَ حَرَجٌ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً )
: ( اى پيامبر ! ما همسرانت را برايت حلال كرديم ، چه آنها كه حقّشان را دادهاى و چه آنها كه كنيز تو هستند و خدا به عنوان غنيمت جنگى نصيب تو كرده و نيز دختران عمو و دختران عمّه و دختران دايى و دختران خالههايت كه با تو مهاجرت كردند ، همه را بر تو حلال كرديم و نيز هر زن مؤمنى كه خود را به پيغمبر ببخشد و پيغمبر هم بخواهد كه با او ازدواج كند ، تنها اين نكاح بدون مهر براى اوست ، نه براى همه مؤمنين ، ما مىدانيم چه احكامى دربارهء همسران مؤمنين و كنيزهايشان واجب كردهايم ، تا در اين باره حرج و دشواريى بر تو نباشد و خدا همواره آمرزنده رحيم است )
خداى سبحان در اين آيه هفت گروه از زنان را كه براى رسولخدا حلال نموده بيان مىكند . گروه اوّل : زنانى كه مهرشان داده شده دوم : كنيزانى كه از راه غنيمت جنگى نصيب مسلمين شدهاند سوم و چهارم : دخترعموها و دخترعمّهها ( بعضى گفتهاند مراد زنان قريشى هستند ) پنجم و ششم : دختردائيها و دخترخالهها ( بعضى گفتهاند مراد زنان بنى زهره هستند ) كه قيد ( مهاجرت همراه پيامبر ) مربوط به ايّامى است كه ازدواج مسلمانان با زنانى كه هجرت نكرده بودند ، حلال نبوده اما اين حكم بعدا نسخ شد ، و گروه هفتم : زنان مؤمنهاى هستند كه خود را به رسولخدا ببخشند ( مهرى نداشته باشند ) و آن حضرت هم بخواهد با آنان ازدواج كند .
ولى اين حكم يعنى اينكه زنى به صرف بخشيدن خود و بدون مهر ، بر رسولخدا حلال شود ، فقط اختصاص به ايشان دارد و در ساير مؤمنان جريان ندارد . و آنگاه اين حكم