( 47 )
( وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ بِأَنَّ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ فَضْلًا كَبِيراً )
: ( و مؤمنان را مژده بده كه از ناحيهء خدا فضلى عظيم دارند )
( فضل ) يعنى بخشش و عطاء ، بدون استحقاق گيرنده .
پس رسولخدا مأمور است تا به مؤمنان مژده و بشارت دهد كه خداوند از ناحيهء خود فضلى بسيار بزرگ نسبت به ايشان خواهد داد ، يعنى اجر و پاداشى افزون بر استحقاقشان در دنيا و آخرت به آنها مىدهد .
( 48 )
( وَ لا تُطِعِ الْكافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ وَ دَعْ أَذاهُمْ وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ وَ كَفى بِاللَّهِ وَكِيلًا )
: ( و از كفّار و منافقان پيروى مكن و آزارشان را واگذار كن و بر خدا توكّل نما كه خدا براى توكّل و اعتماد كافى است )
در اينجا نيز همچون ابتداى سوره ، پيامبر را از اجانب درخواست كفّار و منافقان ، در ترك دعوت آنها ، نهى مىكند و مىفرمايد : آنچه آزار و اذيّت كه دربارهء تو روا مىدارند ، رها كن و خود را مشغول بدان مساز و خدا را در دفع آنها وكيل خود بگير و خويش را در امر دفع آنها مستقل نپندار ، چون خدا براى وكالت كفايت مىكند و امور كسانى را كه به او توكّل نمايند سرپرستى مىنمايد .
[ آيهء ( 62 - 49 ) آيات مربوط به نكاح و طلاق كه بعضى مخصوص پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم و بعضى راجع به همهء مسلمانان است و ذكر آيهء حجاب و تهديد منافقان و شايعه پراكنان به اخراج از مدينه و هدر ساختن خونشان ]
( 49 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا نَكَحْتُمُ الْمُؤْمِناتِ ثُمَّ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ فَما لَكُمْ عَلَيْهِنَّ مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّونَها فَمَتِّعُوهُنَّ وَ سَرِّحُوهُنَّ سَراحاً جَمِيلًا )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، وقتى كه زنان مؤمن را به نكاح خود درآورديد و بعد طلاقشان داديد قبل از آنكه آنها را لمس كنيد ، در اين صورت لازم نيست كه عدّهء طلاق شما را نگه دارند ، پس چيزى از مال به ايشان بدهيد و به صورتى خوش آنها را طلاق دهيد )
( نكاح ) يعنى عقد ازدواج و ( مسّ ) كنايه از نزديكى و انجام عمل زناشويى است و ( تسريح جميل ) يعنى طلاق بدون خصومت و نزاع و ( متّعوهنّ ) يعنى آنها را با دادن مالى بهرهمند سازيد .
مىفرمايد : اى مؤمنان وقتى زنان مؤمنه را قبل از نزديكى طلاق مىدهيد ديگر لازم نيست عدّهء طلاق شما را نگه دارند ، بلكه بر شما واجب است آنها را با چيزى از مال