[ آيهء ( 48 - 41 ) بيان صلوات خدا و ملائكه و مؤمنان به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم و اشاره به معناى ( شاهد - مبشر - نذير و سراج منير ) بودن پيامبر گرامى صلّى اللّه عليه و إله و سلم و بيان فضيلت ذكر خدا ]
( 41 )
( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً )
: ( اى كسانى كه ايمان آوردهايد .
خدا را ياد كنيد ، ياد بسيار ) .
( 42 )
( وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا )
: ( و صبح و شام او را تسبيح بگوييد )
( ذكر ) معناى مقابل نسيان و فراموشى است ، يعنى اينكه انسان تمام نيروى ادراك خود را متوجّه شخص مورد ذكر و ياد شده نمايد و به زبان ، نام يا صفات او را جارى كند و در قلب نيز به ياد او باشد .
به هر حال در اين آيات مردم مؤمن را امر مىنمايد كه خدا را بسيار ياد كنند و او را در صبح و شام تسبيح بگويند . ( تسبيح ) يعنى منزّه دانستن و اين كلمه نيز همچون ذكر بستگى به لفظ ندارد اگر چه گفتن تسبيح زبانى ( سبحان اللّه ) يكى از مصاديق آن است ولى تسبيح قلبى از آن مهمتر است . رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم فرمودند : ( به هر كس كه زبان ذاكرى داده شده همانا خير فراوانى به او بخشيده شده )
( 43 )
( هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ كانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً )
: ( اوست كسى كه بر شما درود مىفرستد و نيز ملائكهء او ، تا شما را از ظلمتها به سوى نور درآورد و خدا نسبت به مؤمنين مهربان است )
( صلاة ) يعنى انعطاف و صلاة از ناحيهء خدا به معناى رحمت و صلاة از ناحيهء ملائكه به معناى طلب آمرزش و استغفار و صلاة از ناحيهء مردم به معناى دعاست .
در ادامهء آيهء قبلى كه فرمود خدا را بسيار ياد كنيد ، مىفرمايد : در اين صورت خدا هم با رحمت خاصّهء خود كه ذخيرهء آخرت شما خواهد بود ، شما را ياد مىكند و از تاريكهاى فراموشى و غفلت بسوى نور ذكر خود درمىآورد و علّت شمول رحمت او صفت ايمان در وجود شماست چون خدا نسبت به مؤمنان مهربان است . شخصى از رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم سؤال كرد تا كيفيت صلاة و دعا بر خود را به او تعليم دهد حضرت فرمودند : بگو ( خدايا بر محمد و آل محمد درود فرست همانطور كه بر ابراهيم و آل ابراهيم درود فرستادى و بركت و خير كثير به محمد و آل محمد ارزانى كن همانگونه بر