و تسلّط او خارج شويد ، يا از عذاب او فرار كنيد و خود را از او مخفى نماييد ، چون او فرمانروا و عالم و قادر مطلق است و در آن روز غير خدا هيچ سرپرستى نخواهيد داشت كه عهدهدار امورتان باشد و شما را از خدا بىنياز كند و هيچ ياورى هم نخواهيد داشت تا شما را بر عليه خداى سبحان يارى دهد .
( 23 )
( وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ لِقائِهِ أُولئِكَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ )
: ( و كسانى كه به آيات الهى و ديدار او كافر شدند ايشان از رحمت من نااميد هستند و عذابى دردناك برايشان مىباشد )
در اين جمله خطاب با رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم است . مراد از ( آيات اللّه ) تمام ادلهاى است كه بر وحدانيت خداى متعال و نبوّت رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم و حقانيّت معاد دلالت دارد ، چه آيات آفاقى و چه معجزات نبوّت شامل خود قرآن كريم . و مراد از ( رحمت ) هر چيز مقابل عذاب ، شامل بهشت و رضوان الهى مىباشد .
به هر جهت مىفرمايد : كفّارى كه آيات خدا و مسأله معاد را منكر شدند ، ايشان از رحمت خدا و بهشت نااميد هستند و خداوند چنين حكم رانده كه كافران داخل بهشت نشوند و بواسطهء كفرشان برايشان عذابى دردناك خواهد بود .
( 24 )
( فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قالُوا اقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ فَأَنْجاهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ )
: ( و جواب قومش جز اين نبود كه گفتند : او را بكشيد يا بسوزانيد ، پس خدا او را از آتش نجات داد ، همانا در اين قضيه نشانههايى براى گروهى كه ايمان مىآوردند وجود دارد )
در جواب دعوت ابراهيم عليه السّلام كه آنها را به يكتاپرستى فرا خواند ، قوم او گفتند : او را بكشيد يا بسوزانيد و به اين ترتيب بتهاى و آلههء خود را نصرت كنيد ، امّا تصميم نهايى آنها بر اين شد كه او را بسوزانند و خداوند به قدرت خود او را از آتش رهانيد و به نحو تكوينى به آتش فرمان داد تا بر ابراهيم سرد و ايمن شود و همانا در اين اتّفاقات و ماجرايى كه بر ابراهيم گذشت نشانههايى بر صحّت رسالت او وجود دارد كه اهل ايمان آن را درمىيابند .