آن برداشته مىشود و نام حسنه و ثواب به خود مىگيرد . و به همين دليل هم به دو صفت رحمت و مغفرت الهى اشاره شده است . و از رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم نقل شده كه : هيچ گروهى در مجلسى به ذكر خدا مشغول نمىشوند جز اينكه منادى از آسمان آنها را ندا مىدهد كه برخيزيد به تحقيق خداوند بديهاى شما را مبدّل به نيكى نمود .
( 71 )
( وَ مَنْ تابَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتاباً )
: ( و هر كه توبه كند و عمل شايسته انجام دهد به سوى خدا بازگشتى پسنديده دارد )
اين آيه در مقام رفع استبعاد از تبديل سيّئات به حسنات است ، چون توبه نوعى رجوع خاص به سوى خداى سبحان مىباشد و خداى تعالى هر چه بخواهد مىكند و توبه شامل تمامى گناهان مىشود .
( 72 )
( وَ الَّذِينَ لا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً )
: ( و كسانى كه گواهى به ناحق ندهند و چون بر ناپسندى بگذرند ، با بزرگوارى مىگذرند )
( زور ) به معناى جلوه دادن باطل به صورت حق است و ( لغو ) يعنى عمل يا گفتارى كه غرض عقلايى نداشته باشد .
مىفرمايد : بندگان خداى رحمان كسانى هستند كه شهادت به دروغ نمىدهند يا در مجالس باطل و لهو و غناء حاضر نمىشوند و زمانى كه بر اهل لغو و گناه مىگذرند و آنها را سرگرم لغو مىبينند ، از آنها روى مىگردانند و خود را پاكتر از آن مىبينند كه در جمع آنان در آيند و با آنها همنشينى كنند .
( 73 )
( وَ الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً )
: ( و كسانى كه زمانيكه آنان را به آيات پروردگارشان اندرز دهند ، با حالت كر و كور در آنها نمىنگرند )
يعنى بندگان خداى رحمان كسانى هستند كه چون به آيات پروردگارشان متذكّر مىشوند و حكمت و موعظهاى از قرآن يا وحى مىشنوند ، بدون تعقّل و كوركورانه آن را نمىپذيرند ، بلكه آن را با بصيرت و حكمت مىنگرند و دربارهء آن تفكّر مىكنند و سپس به آن ايمان مىآورند و از مواعظ آن بهرهمند مىشوند .